11/6/2019 Ik heb onlangs niks in het Nederlands geschreven, dus het spijt me als ik een beetje roestig ben en wat eenvoudige foutjes maak. Maar hoe dan ook, vandaag wil ik het hebben over mijn recentelijke verhuizing. Ik heb net, voor het eerste keer in mijn leven, naar een stad verhuisd. Voor mij was dit een spannend maar tegelijkertijd noodzakelijke keus. Ik wil zo ontzettend graag nieuwe ervaringen meemaken en de stad is het enige plek waarin ik genoeg mensen en evenementen kan vinden om dit doel een werkelijkheid te maken. Hoeveel ik de wil beheers om nieuwe vrienden te maken, vind ik het toch best wel moeilijk om mensen te benaderen. In Nederland was dit ietsje makkelijker voor mij omdat ik altijd het excuus kon gebruiken dat ik mijn Nederlands wilde oefenen en daarom sprak ik altijd met vreemdelingen aan. In Amerika, kan ik mezelf niet achter dit excuus verbergen. Als ik nieuwe mensen wil leren kennen, dan moet ik mezelf kwetsbaar stellen. Ik moet mensen aanpraten puur omdat ik alleen in een nieuw plek ben en wil interessante mensen ontmoeten om dit situatie te veranderen. Als iemand gaat me afwijzen, dat betekent dat ze mij niet leuk vond. Als ik een sterker, wijzer mens was, dan zou ik denken dat afwijzingen juist goed waren. Ik kon afwijzingen gebruiken als een soort trechter. Mensen die ik niet leuk zou vinden zou me afwijzen en andersom voor de mensen die mij leuk vind. Hoewel ik dit concept wel ken, durf ik het nooit te proberen. Ik hoop dat ik de moedigheid van binnen vind om dit gauw te veranderen.

28/2/2019 Af en toe lees ik iets die mijn hele wereld uitzicht verandert. Afgelopen week gebeurt dit opnieuw. Ik had de kracht van het nu van Eckhart Tolle gelezen. Op het eerste gezicht, lijkt de kracht van het nu als onzin. Gewoon een andere hippie die probeert vage oostelijke filosofie te prediken zodat hij uiteindelijk een grote winst ontvangt terwijl hun onnozele volgers weer opgelicht waren. Maar mensen die ik zelf beschouwde als begeleiders mij Eckhart Tolle hebben aangeraden. Dus, ik begon met een skeptische eerste blik, het boek te lezen. Alhoewel ik twijfelt op het begin erover, binnen een paar paginas was ik helemaal van de wijsheid van Tolle geraakt. Tolle sprak over iets dat zo ontzettend eenvoudig maar tegelijkertijd krachtig was. Onze geest is ons niet. Ik was niet de onuitputtelijke lawaai binnen mijn hoofd. De constant zelf kritische gedachten waren iets die bestaat niet toen ik geboren was maar het was iets dat ik had ontwikkelt van invloeden rond mijn heen. "Je bent dom", "Niemand vindt jou leuk" "je bent niet goed genoeg". Deze gedachten zaten altijd in mijn hoofd, en ze creëert ontzettend veel triest en pijn in mijn leven. "De criticus" zoals ik mijn geest heb genoemd, werd een monster dat mijn hele leven verlamt. Om de criticus te strijden, moest ik het juiste "wapen" beheersen. Tolle's kracht van het nu is dat wapen die ik voor zo lang heb gezocht. Het wapen is dit, de geest ben ik niet. De oneindige stroom van gedachten is alleen een diner menu. Het is iets dat ik moet lezen maar ik hoef niets vanaf het menu te bestellen, ik moet het menu alleen waarnemen. Ik bereik dit door alleen in het nu te leven. Het verleden en de toekomst bestaat niet. Het enige moment dat bestaat en belangrijk is, is het nu. Door waarneming van het nu, word ik minder reactief. Ik bepaal of ik verdrietig of blij ben, niet de onbeheersbare geest. Ik hoef niet mezelf te vergelijken met andere mensen, ik ben al goed genoeg. Ik hoef niet voor succes te wachten voordat ik blij word. Ik ben blij in de hier en nu. Bedankt Eckhart.

22/2/2019 Toen ik kwam bij Groningen aan, had ik al beseft dat ik op mijn eentje in een wildvreemde stad was. Om eerlijk te zeggen, wist ik dit al toen ik met de intercity trein snel door de prachtige maar afgelegen Overijssel weiland reed. Uit mijn raam keek ik alleen kudden van luie, liggende koeien aan en af een toe een bescheidene schuur die waarschijnlijk gebouwd was toen klompen nog vaak te zien aan de voeten van de gemiddelde Geert waren en niet alleen aan de voeten van onwetende toeristen op de dam. Maar als ik voor het eerst door de smalle stegen wandelt en uiteindelijk de Grote Markt bereikt, voelde ik een pittige opzwelling van eenzaamheid maar ook spanning. Ik stond in een vreemde wereld omringd door talloze mensen die lijkt alsof ze elkaar al kende en nu samen lekker aan het terras naast de drie gezusters een vrimibo waren vieren. Ik was de enige vreemdeling die eventueel hun gezellige borrel kun verpesten. Maar toch zag ik dit als een nieuwe mogelijkheid om fantastiek mensen te leren kennen. Dus ik loopt met mijn irrationele zelfvertrouwen de drie gezusters in. Net als altijd, verdween dit gevoel zodra als ik het restaurant binnenkwam. Ik weet nooit of ik zelf op een willekeurige tafel moet aanschuiven of ik moet eerst de aandacht van de serveerster ontvangen voordat ik deze stoutmoedige beslissing maken. Nadat ik vijf minuten op de vestibul wacht, heeft de serveerster waarschijnlijk medelijden voor mij had en ineens roept "je kan zelf een tafel kiezen hoor!". Ik koos voor een tafel naast een paar mooie dames. Nu begint het echt hoor! Mijn volgende avontuur! Ik keek de dames direct aan, en met mijn allerbeste imitatie van Brad Pitt zegt, "'zo dames hoe is het? Ik ben nieuw in Groningen en ik wil graag weten wat er is hier echt te doen."' Beide vrouwen keek mij ook aan en reageert "Sorry, maar wij zijn aan een gesprek!"'. Ineens, beseft ik dat er een zeer interessant krant op een vrije tafel ligt en ik pakt mijn spullen en ging naar de nieuwe tafel heen. Ik neem mezelf nog steeds niet kwalijk want de volkskrant is zeker een leuke. Okë, misschien was dit niet het beste begin van mijn avontuur, maar het was nog vroeg en de kroegen waren nog leeg. Ik zou sowieso terug komen en nieuwe belachelijke ervaringen en herinneringen creëren! (Morgen schrijf ik het volgende deel)

30/1/2019 Recentelijk heb ik een gewoonte begonnen uit te voeren dat de meeste mensen raar zou vinden. Deze gewoonte is dat ik met zoveel vreemdelingen als mogelijk meepraten. Het maakt niet uit welke geslacht ze zijn of hoe oud ze zijn, ik probeer altijd nieuwe mensen te leren kennen. Misschien klinkt dat niet zo raar maar ik voer deze experiment uit vaak op plaatjes waarvan de meeste mensen zouden ongemakkelijk voelen om een gesprek te beginnen zoals binnen de metro of op straat in het midden van de dag. Waarom doe ik dit? Ben ik helemaal gek geworden ofzo? Misschien wel, maar dat heeft niks mee te maken met dit :P. Ten eerste, ik ben een extreme extrovert. Ik hou van nieuwe mensen leren kennen en ik zou altijd liever mijn tijd besteden met mensen rond mij heen dan alleen op mijn bed liggen met een Ben en Jerrys emmer op mijn buik terwijl ik een First dates marathon bekijken, jullie hoefden dat waarschijnlijk niet over mij te weten, maar goed. Maar het allerbelangrijkste reden ervoor is dat het kan me niet schelen wat willekeurige mensen over mij vinden. Als mensen vinden mij leuk dan dat is inderdaad geweldig maar ik beschouw mezelf al als een toffe jongen en de mening van willekeurige mensen zullen deze feit nooit veranderen. Volgens mij is dit het sleutel van zelfverzekerdheid. Er zullen altijd mensen zijn die "beter"' dan mij in iets zijn. Als ik mijn belang baseren op wat andere mensen over mij vinden of hoe ik vergelijk met andere mensen, zal ik echt een pessimistische gozer worden, net als ik vaak vroeger was. Maar zolang als ik mezelf leuk vinden en ik vergelijk mezelf alleen met wie ik vroeger was en niemand anders, dan ben ik al een echte baas. Dus als ik ooit een gesprek met jou op Amsterdam centraal begin, geniet ervan! Het zal misschien niet zo ongemakkelijk en pijnlijk gaan.

23/1/2019 Één Nederlandse afkorting die ik altijd interessant vond was BN'er. Ik heb me altijd afgevraagd wat is de definitie van een BN'er? Kortom, wat maakt iemand een BN''er? Is er een bepaalde hoeveelheid instagram volgers die je nodig hebt om BN'er te zijn? Ik ben benieuwd omdat ik graag in de toekomst zelf ook BN'er wil worden. Dus als ik 25,000 insta volgers zou halen, en als ik ben in bezit van een Nederlands paspoort, word ik ineens BN'er? Het lijkt mij een ontzettend leuke eerbied te hebben. Ik wil graag aan wie is de mol meedoen. Ik wil graag vrienden met Eva Jinek, Jeroen Pauw en al die andere talkshow presentators worden. Ze lijkt me als super gezellige kerels. Ik wil ook een uitnodiging voor de jaarlijkse boekenbal ontvangen. Ik ben wel een paar keer in de Amsterdamse clubs geweest maar boekenbal lijkt me veel gekker. De meeste mensen willen Hollywood filmsterren worden zodat ze een vriendenkring van leo, brad pitt, en george clooney zouden hebben. Ik zou liever op het Leidseplein met Arjen Lubach en al de gozers van De lamas gaan chillen.

15/1/201 Ik heb net gelezen dat het Britse parlement tegen het brexitakkoord heeft gestemd. Dit was niet gewoon een eenvoudige Nederlaag maar eigenlijk een totale ramp voor Theresa may want er waren twee keer zoveel tegen stemmen als voor stemmen. Terwijl ik heb wat medelijden met May, zij was niet de primier die het brexit referendum oorspronkelijke had ingesteld, volgens mij moest er nu een motie van wantrouwen opgeleverd worden. Alhoewel heeft zij deze ramp niet begonnen, heeft zij ook het probleem zeker niet opgelost. Zij beweert dat de VK niet een tweede brexit referendum kan voorstellen, maar ik vind dat onzin. Kijk bijvoorbeeld naar Nederland. Er waren een paar referendums over de afgelopen paar jaren zoals de sleepwet en het Oekraïne referendum waarbij de meerderheid van de bevolking voor één kant heeft gestemd, maar de regering heeft deze mening totaal negeert en voor een andere pad gekozen. Om een referendum te negeren is niet een bedreiging tegen de democratie zoals Theresa May denkt, want de bevolking heeft voor de regering al gestemd. Het is een representatieve democratie voor een reden. Wij kiezen voor deze mensen om de keuzes voor ons te maken. Als iedereen moet elke beslissing bepalen, dan zullen niemand de tijd hebben om andere, belangrijker dingen te doen zoals hun eigen baan hebben of gewoon lekker instagrammen. Daarom stemmen wij voor mensen die deze beslissingen als letterlijk hun baan gaat uitvoeren. Denk je dat Mark Rutte een instagram heeft? Natuurlijk niet! Maar daarom heeft hij de tijd om belangrijke overheids beslissingen te maken. Daarom is May's besluit om een tweede referendum niet in te stellen echt belachelijk. Als de meerderheid van de bevolking dwaas genoeg is om de brexitdeal te steunen, dan zouden ze voor een pro-brexit cabinet hebben gestemd. Maar aangezien Boris Johnson een hun smakeloze pruik staat niet in 10 Downing street, kunnen wij allemaal aannemen dat de bevolking liever geen brexit wilt hebben. Voor mij betreft, is een referendum gewoon een aanrading van de bevolking en een soort peiling voor de regering om welke richting de bevolking tijdens de volgende verkiezing misschien zullen gaan. Dus ik zei ga een tweede referendum maken Theresa May! Je zal in iedere geval binnenkort weggestemt, dus doe iets goed voor je medeburgers en negeer het brexitakkord! Als de bevolking zijn niet het met je eens dan zullen zij voor een nieuwe, pro-brexit regering instemmen.

12/1/2019 Laten we het gewoon eerlijk zeggen, ik ben een enorme domme doos.Sowieso als ik in het Nederlands probeer te spreken of schrijven. Het natuurlijke vraag is dan, hoe maak ik mijn domme doos kleiner? Of in andere woorden, hoe maak ik wat mindere taalfouten? Volgens mij heeft de Italiaanse economist Pareto het antwoord voor mij al ontdekt. Hij zegt dat 80% van alles is veroorzaakt door de belangrijkste 20% van iets, de 80/20 regel. Dus het meest voorkomende 80% van mijn taalvoutjes kwamen van 20% van mijn foutjes. Stel je voor dat ik 100 verschillende typen taalfouten maak. 20 van deze fouten zal 80% van mijn taalfouten veroorzaken. Daarom moet ik, voor nu, alleen op mijn meest voorkomende taalfouten focussen. Voor mij is er 3 grote fouten die ik nooit kan vermijden 1. Woordvolgorde Ik weet niet waarom, maar ik kan dit fout nooit vermijden. Waarschijnlijk heeft het te maken met het feit dat de woordvolgorde verschilt in het Engels en daarvoor plaats ik werkwoorden altijd in de verkeerde plekken in zinnen. 2. Vervoegingen Een andere dom ding dat ik altijd doe is onjuist werkwoord vervoegingen maken. Ik kan deze phenomenon niet uitleggen maar ik maak fouten zelfs met eenvoudige, tegenwoordige tijd werkwoorden. 3. Bijvoeglijk Naamwoord Spelling Dit doe ik ook niet goed. Met "het" lidwoorden die onbepaalde lidwoorden gebruiken, moet ik de "e" niet plaatsen op het eind van een bijvoeglijk naamwoord maar doe ik dat nog steeds vaak. Ook doe ik het tegenovergestelde met "'de"' woorden. Ik vergeet om een "e" op het einde van het woord toe te voegen. Als ik deze drie problemen kan oplossen, dan zal 80% van mijn taalfouten (hopelijk) onmiddellijk verdwijnen.