Beleefdheid in een grote stad Toen ik vroeger in een gezellige buitenwijk woonde, begreep ik niet waarom mensen in grote steden vaak zo onbeleefd waren. Natuurlijk is niet iedereen in elke stad automatisch grof puur omdat ze in een stad wonen, maar toch is het wel te waarnemen dat de meeste mensen negeren de voetgangers rond hun heen alsof ze allemaal onzichtbaar of zelfs besmettelijk waren. Maar nu dat ik zelf in een grote stad woon, begrijp ik wel waarom zoveel mensen vaak zo onbeleefd doen. Normaal gesproken gebruik ik mijn voeten als transportatie middel in plaats van een auto, fiets of trein. Dus ik loop elke dag letterlijk duizenden mensen voorbij. Hoewel de meeste mensen hiervan mij negeren, zijn er wel mensen die mij benaderen. Helaas heb ik snel besefd dat de meeste benaderers, willen niet gewoon een gezellige gesprek met mij voeren maar ze willen eigenlijk iets van mij (meestal geld of aandacht). Ze zijn ook vooral asociaal en ze begrijpen de maatschappelijke normen en waarden niet. Dit maakt voor ontzettend ongemakkelijke situaties. Nu begrijp ik waarom de meeste mensen in steden vreemdelingen proberen te vermijden. Dit vind ik niet leuk want ik ben een extrovert en ik wil graag nieuwe mensen leren kennen. Dus vanaf nu als ik een gesprek met een onbekende mens begin, zal ik extra beleefd en gul zijn. Ik zal gesprekken beginnen alleen omdat ik goede gevoelens naar mijn gesprek partner willen versturen. Hopelijk zal dit als een soort evenwicht fungeren tegen al die mensen die gesprekken beginnen voor meer egoïstische redenen.