22/2/2019 Toen ik kwam bij Groningen aan, had ik al beseft dat ik op mijn eentje in een wildvreemde stad was. Om eerlijk te zeggen, wist ik dit al toen ik met de intercity trein snel door de prachtige maar afgelegen Overijssel weiland reed. Uit mijn raam keek ik alleen kudden van luie, liggende koeien aan en af een toe een bescheidene schuur die waarschijnlijk gebouwd was toen klompen nog vaak te zien aan de voeten van de gemiddelde Geert waren en niet alleen aan de voeten van onwetende toeristen op de dam. Maar als ik voor het eerst door de smalle stegen wandelt en uiteindelijk de Grote Markt bereikt, voelde ik een pittige opzwelling van eenzaamheid maar ook spanning. Ik stond in een vreemde wereld omringd door talloze mensen die lijkt alsof ze elkaar al kende en nu samen lekker aan het terras naast de drie gezusters een vrimibo waren vieren. Ik was de enige vreemdeling die eventueel hun gezellige borrel kun verpesten. Maar toch zag ik dit als een nieuwe mogelijkheid om fantastiek mensen te leren kennen. Dus ik loopt met mijn irrationele zelfvertrouwen de drie gezusters in. Net als altijd, verdween dit gevoel zodra als ik het restaurant binnenkwam. Ik weet nooit of ik zelf op een willekeurige tafel moet aanschuiven of ik moet eerst de aandacht van de serveerster ontvangen voordat ik deze stoutmoedige beslissing maken. Nadat ik vijf minuten op de vestibul wacht, heeft de serveerster waarschijnlijk medelijden voor mij had en ineens roept "je kan zelf een tafel kiezen hoor!". Ik koos voor een tafel naast een paar mooie dames. Nu begint het echt hoor! Mijn volgende avontuur! Ik keek de dames direct aan, en met mijn allerbeste imitatie van Brad Pitt zegt, "'zo dames hoe is het? Ik ben nieuw in Groningen en ik wil graag weten wat er is hier echt te doen."' Beide vrouwen keek mij ook aan en reageert "Sorry, maar wij zijn aan een gesprek!"'. Ineens, beseft ik dat er een zeer interessant krant op een vrije tafel ligt en ik pakt mijn spullen en ging naar de nieuwe tafel heen. Ik neem mezelf nog steeds niet kwalijk want de volkskrant is zeker een leuke. Okë, misschien was dit niet het beste begin van mijn avontuur, maar het was nog vroeg en de kroegen waren nog leeg. Ik zou sowieso terug komen en nieuwe belachelijke ervaringen en herinneringen creëren! (Morgen schrijf ik het volgende deel)