11/6/2019 Ik heb onlangs niks in het Nederlands geschreven, dus het spijt me als ik een beetje roestig ben en wat eenvoudige foutjes maak. Maar hoe dan ook, vandaag wil ik het hebben over mijn recentelijke verhuizing. Ik heb net, voor het eerste keer in mijn leven, naar een stad verhuisd. Voor mij was dit een spannend maar tegelijkertijd noodzakelijke keus. Ik wil zo ontzettend graag nieuwe ervaringen meemaken en de stad is het enige plek waarin ik genoeg mensen en evenementen kan vinden om dit doel een werkelijkheid te maken. Hoeveel ik de wil beheers om nieuwe vrienden te maken, vind ik het toch best wel moeilijk om mensen te benaderen. In Nederland was dit ietsje makkelijker voor mij omdat ik altijd het excuus kon gebruiken dat ik mijn Nederlands wilde oefenen en daarom sprak ik altijd met vreemdelingen aan. In Amerika, kan ik mezelf niet achter dit excuus verbergen. Als ik nieuwe mensen wil leren kennen, dan moet ik mezelf kwetsbaar stellen. Ik moet mensen aanpraten puur omdat ik alleen in een nieuw plek ben en wil interessante mensen ontmoeten om dit situatie te veranderen. Als iemand gaat me afwijzen, dat betekent dat ze mij niet leuk vond. Als ik een sterker, wijzer mens was, dan zou ik denken dat afwijzingen juist goed waren. Ik kon afwijzingen gebruiken als een soort trechter. Mensen die ik niet leuk zou vinden zou me afwijzen en andersom voor de mensen die mij leuk vind. Hoewel ik dit concept wel ken, durf ik het nooit te proberen. Ik hoop dat ik de moedigheid van binnen vind om dit gauw te veranderen.