Sto dni języka polskiego. Dzień jedenasty. Czerwony Kapturek. Część trzecia. 3. Czerwona Czapeczka niosła swojej babci pizzę „Małgorzatę“ i lemoniadę. Tym razem wzięła więcej jedzenia, niż zwykle. „Kto wie, możliwe dzisiaj znowu będę musiałam dawać łapówkę, czy poczęstować kogoś“, - myślała dziewczynka. Nagle zobaczyła wysoką wieżę, z jedynym okienku na samym szczycie. A w tym okienku było widać dziewczynkę w tym samym wieku, jak i Czerwona Czapeczka. „Cześć! Mam na imię Roszpunka. Wspinaj się do mnie, mam lalki“ - powiedziała dziewczynka z wieży. „Cześć! Nazymam się Czerwona Czapeczka. Ale jak wejść do Ciebie?“. Roszpunka opuściła swój złocisty warkocz w dół, i Czerwona Czapeczka szybciutko podniosła się w górę (nienadaremnie chodziła w czwartki do kółka wspinaczki). „Dziwny spósób“, - powiedziała mała gościówa, - „no, powiedź mi, jak długo mieszkasz tutaj?“ „Już trzy lata stara wiedźma trzyma mi tu i nie dozwala spacerować po ogrodzie“, - ze smutkiem zaczęła Roszpunka. „Tak-tak, tabu dotknięcia ziemi, światła słonecznego, charakterystyczne dla dziewczyn-nastolatek“, - mamrotała Czerwona Czapeczka, która czytała kiedyś Frazera i Proppa, - „ale, niestety, w tych książkach nic nie mówiło się o tym, jak ratować takich nieszczęsnych dziewczyn...“ „Wydaję mi się, wiem, co uczynić! Ale dla tego, będziesz musiała się porzucić swoje złociste włosy“. Roszpunka została się zdenerwowana. Czerwona Czapeczka pocieszała jej: „Nie martw się! Mieć krótką fryzurę to modne i zuchwale. Poza tym, trzeba coraz mniej szamponu“. Rraz! I Roszpunka pożegnała się ze swoim warkoczem. Czerwona Czapeczka przywiązała jeden koniec do kaloryfera, a drugi opuściła w okno. Wkrótce po tym one już były w dole. W oddali pojawił się stary znajomy - Wilk. Czerwona Czapeczka, wspominając o tym, że był piątek, zaczęła z wielką pilnością machać mu rękami. Wilk interesował się nowicjuszką, i dlatego podeszł bliżej. „Miły przyjacielu!“ - posłyżyła dziewczynka, - „Podwieź nas, proszę, do skraju lasu. Trzeba raczej schować się od wiedźmy“. I 20 minut później dziewczyny już siedziały w cieniu kasztanów i jadły pyszne pizze, a Wilk robił z siebie widowisko i opowiadał śmieszne dowcipy.

Sto dni języka polskiego. Dzień dziewiąty 2/2. A w tym domku mieszkał Szary Wilk. "No, cześć, Czapka!", - mówi. "Mój Boże", - pomyślałam Czerwona Czapeczka, - "teraz też cokolwiek poprosi". Ale głośno powiedziała: " Dzień dobry, Pan Wilku". "Co u Ciebie w koszyczku?" - "Pieczony pierogi". "A z czym?", - zapytał Wilk. "Z kapustą i grzybami", - odpowiedziała dziewczynka. "No, fajnie! Teraz jest piątek, a w piątek mam post i nie jem małych dziewczynek. Oddawaj mi wszystko!" Dziewczynka znowu zapłakała: "Drogi Wilku! Jestem powinna odnieść ich do swojej babci, moja biedna mamusia piekła całych cztery godziny!" To był dobry Wilk, i więc pomyślił, że można najeść się do syta i pół-koszyczkiem. "Hm, jeśli nie będzie jeść mi mimo wszystko, będę targować się", - pomyśliłam chytra Czerwona Czapeczka. "Pan Wilku, moja babcia jest bardzo chora, ale mogę poczęstować troszeczkę - trzy sztuczki. I, przy okazji, czy mógłby taki dobry Pan pokazać mi drogę?". "No, dobrze", - westchnął Wilk, - "dawaj swoje jedzienie i siadaj na mnie". W tym dniu babcia zjadła prawie wszystkie swoje pieczone pierogi, a Czerwona Czapeczka cały wieczór wymyślała o tym, jak będzie opowiadać tą historię swoim przyjaciółkom.

Sto dni języka polskiego. Dzień dziewiąty 1/2. Czerwony Kapturek. Część pierwsza. Pewnego razu bracia Grimm przynieśli swoje bajki do wydawcy. Ten wydawca od dawna znał bracią i od razu zapłacił im honorarium, i oni razem poszli pić kawę w nową modną kawiarnię. Tym czasem nastąpiło trzęsienie ziemi (małe - do szczęścia, nikt nie ucierpiał), i w wydawnictwie wszystkie bajki stały wymieszane. Ale wydawca, oczywiście, nic nie zauważył, kiedy wrócił do pracy. I oto, co z tego wyszło... 1. Raz poszła Czerwona Czapeczka (jak zwykle w piątek) do swojej babci zanieść pieczone pierogi z kapustą i grzybami. Dzień nie wróżył nic niezwykłego - dziewczynka zawsze chodziła taką samą drogą. Ale dzisiaj natrafiła na prace remontowe na drodze, i musiała pójśź inną drogą. Czerwona Czapeczka szła i recytowała wiersze jednego amerykańskiego poety: "I took the one less traveled by, and that has made all the difference". "Aaaa!!!", - nagle zakrzyczała nic nie rozumiejąca Czerwona Czapeczka. Okazało się, że nie zauważyła studni, w który spadła. Patrzy, a przed nią zielona łączka, różnokolorowe kwiaty, ptaki śpiewają. No, nie ma rady, trzeba iść dalej. Idzie i widzi piec, a w nim chleb piecze się. Nagle z piecy usłyszała głos: "Wyciągnij nas stąd! Już jesteśmy przygotowany! A nie to doszczętnie spalimy się!". Dziewczynka zapłakała... Mama nie przygotowała jej do takiego strasznego dysonansu poznawczego - chleby mogą mówić! Ale, Czerwona Czapeczka pożałowała biedne jedzienie, wzięła się w garść i wyciągnęła chleby. Idzie dalej i widzi drzewo, a na nim jabłka. Jabłoń mówi Czerwonej Czapeczce: "Ach, proszę, Panna, wstrząsnij mi - moje jabłka już są dojrzałe!". Dziewczynka dziwiła się coraz mniej.. Nie powiedziawszy ani słowa, wstrząsnęła drzewo i poszłam dalej. Wkrótce doszła do małego domku. (Dalniejszy tekst musiłam podzielić na dwie części z powodu zasad tej strony)

Sto dni języka polskiego. Dzień ósmy. Spacer w samotności. Ezio wyszedł z poczty i skierował się do domu. W ręce trzymał książkę, którą dostał od swojej przyjaciółki M. Zdecydował pójść na piechotę i skręcił na nieznane podwórko. Ezio lubił czasami spacerować w samotności. Wolał małe wąskie uliczki niż szerokie, nieduże skwery niż parki z fontannami i pomnikami. Tam zawsze jest cicho, spokojnie, prawie nie ma ludzi. Podobało mu się również patrzyć na stare murowane budynki, a potem opisywać ich w swoich listach do M., mieszkającej w północnym mieście Petersburgu. Zwykle, bywszy zmęczonym, szukał jakąś ławkę na podwórku czy w skwerze i jakiś czas czytał. Czy po prostu delektował się mocną kawą z papierosem i muzyką w słuchawkach. W ostatni dni lutego powietrze było niesamowicie świeżym i przezroczystym, drzewa - soczyście zielonymi, wiatr - ciepłym. Czego nie można było powiedzieć o Petersburgu... Tam teraz jest dużo śniegu. A w niektóre dni nawet wszystkie gałęzie drzew są pokrytymi szronem. Ezio odnajdował pustą ławkę, otworzył książkę na oślep i przeczytał: "I znów w mieście, co do krwi znajome mi jest..."

Sto dni języka polskiego. Dzień siódmy. Jak wygląda ulubiona filiżanka? W dzieciństwie całe lato spędziłam na wsi u babci i dziadka. Dom mojej najlepszej przyjaciółki był naprzeciwko mojego. Co dzień ktoś z nas wychodził z domu i krzyczał: "Masza!". Czy "Teona!" (jest Gruzinką). I razem szły spacerować, lub spędziły czas na podwórku. Niekiedy ją matka Zina lub ciocia Nanuli gotowały kawę i poczęstowały nas też. Kawa była w takich maleńkich filiżankach - wręcz, na dwa-trzy łyki. Więc, delektowałam się każdym łykiem. Po wypiciu kawy, przewracały swoje filiżanki na spodeczki, a potem przyglądały na wzory i wróżyły. Najbardziej lubiłam odnajdować cyfry i litery. No, te litery na pewno były imionami jakieś pięknych chłopaków - tych, w których byłam zakochana czy tych, których tylko jeszcze spotkam. I my siedzieły, przebierały imiona i wróżyły, co to mogłoby znaczyć?... Teraz nie mam ulubionej filiżanki - piję kawę, herbatę, lemoniadę ze zwykłych filiżanek, kubków, szklanek. Ale kiedyś będę mieć taką maleńką filiżankę na dwa-trzy łyki. Wtedy i powiem, jak wygląda.