Sto dni języka polskiego. Dzień dziewiąty 1/2. Czerwony Kapturek. Część pierwsza. Pewnego razu bracia Grimm przynieśli swoje bajki do wydawcy. Ten wydawca od dawna znał bracią i od razu zapłacił im honorarium, i oni razem poszli pić kawę w nową modną kawiarnię. Tym czasem nastąpiło trzęsienie ziemi (małe - do szczęścia, nikt nie ucierpiał), i w wydawnictwie wszystkie bajki stały wymieszane. Ale wydawca, oczywiście, nic nie zauważył, kiedy wrócił do pracy. I oto, co z tego wyszło... 1. Raz poszła Czerwona Czapeczka (jak zwykle w piątek) do swojej babci zanieść pieczone pierogi z kapustą i grzybami. Dzień nie wróżył nic niezwykłego - dziewczynka zawsze chodziła taką samą drogą. Ale dzisiaj natrafiła na prace remontowe na drodze, i musiała pójśź inną drogą. Czerwona Czapeczka szła i recytowała wiersze jednego amerykańskiego poety: "I took the one less traveled by, and that has made all the difference". "Aaaa!!!", - nagle zakrzyczała nic nie rozumiejąca Czerwona Czapeczka. Okazało się, że nie zauważyła studni, w który spadła. Patrzy, a przed nią zielona łączka, różnokolorowe kwiaty, ptaki śpiewają. No, nie ma rady, trzeba iść dalej. Idzie i widzi piec, a w nim chleb piecze się. Nagle z piecy usłyszała głos: "Wyciągnij nas stąd! Już jesteśmy przygotowany! A nie to doszczętnie spalimy się!". Dziewczynka zapłakała... Mama nie przygotowała jej do takiego strasznego dysonansu poznawczego - chleby mogą mówić! Ale, Czerwona Czapeczka pożałowała biedne jedzienie, wzięła się w garść i wyciągnęła chleby. Idzie dalej i widzi drzewo, a na nim jabłka. Jabłoń mówi Czerwonej Czapeczce: "Ach, proszę, Panna, wstrząsnij mi - moje jabłka już są dojrzałe!". Dziewczynka dziwiła się coraz mniej.. Nie powiedziawszy ani słowa, wstrząsnęła drzewo i poszłam dalej. Wkrótce doszła do małego domku. (Dalniejszy tekst musiłam podzielić na dwie części z powodu zasad tej strony)