Sto dni języka polskiego. Dzień jedenasty. Czerwony Kapturek. Część trzecia. 3. Czerwona Czapeczka niosła swojej babci pizzę „Małgorzatę“ i lemoniadę. Tym razem wzięła więcej jedzenia, niż zwykle. „Kto wie, możliwe dzisiaj znowu będę musiałam dawać łapówkę, czy poczęstować kogoś“, - myślała dziewczynka. Nagle zobaczyła wysoką wieżę, z jedynym okienku na samym szczycie. A w tym okienku było widać dziewczynkę w tym samym wieku, jak i Czerwona Czapeczka. „Cześć! Mam na imię Roszpunka. Wspinaj się do mnie, mam lalki“ - powiedziała dziewczynka z wieży. „Cześć! Nazymam się Czerwona Czapeczka. Ale jak wejść do Ciebie?“. Roszpunka opuściła swój złocisty warkocz w dół, i Czerwona Czapeczka szybciutko podniosła się w górę (nienadaremnie chodziła w czwartki do kółka wspinaczki). „Dziwny spósób“, - powiedziała mała gościówa, - „no, powiedź mi, jak długo mieszkasz tutaj?“ „Już trzy lata stara wiedźma trzyma mi tu i nie dozwala spacerować po ogrodzie“, - ze smutkiem zaczęła Roszpunka. „Tak-tak, tabu dotknięcia ziemi, światła słonecznego, charakterystyczne dla dziewczyn-nastolatek“, - mamrotała Czerwona Czapeczka, która czytała kiedyś Frazera i Proppa, - „ale, niestety, w tych książkach nic nie mówiło się o tym, jak ratować takich nieszczęsnych dziewczyn...“ „Wydaję mi się, wiem, co uczynić! Ale dla tego, będziesz musiała się porzucić swoje złociste włosy“. Roszpunka została się zdenerwowana. Czerwona Czapeczka pocieszała jej: „Nie martw się! Mieć krótką fryzurę to modne i zuchwale. Poza tym, trzeba coraz mniej szamponu“. Rraz! I Roszpunka pożegnała się ze swoim warkoczem. Czerwona Czapeczka przywiązała jeden koniec do kaloryfera, a drugi opuściła w okno. Wkrótce po tym one już były w dole. W oddali pojawił się stary znajomy - Wilk. Czerwona Czapeczka, wspominając o tym, że był piątek, zaczęła z wielką pilnością machać mu rękami. Wilk interesował się nowicjuszką, i dlatego podeszł bliżej. „Miły przyjacielu!“ - posłyżyła dziewczynka, - „Podwieź nas, proszę, do skraju lasu. Trzeba raczej schować się od wiedźmy“. I 20 minut później dziewczyny już siedziały w cieniu kasztanów i jadły pyszne pizze, a Wilk robił z siebie widowisko i opowiadał śmieszne dowcipy.