Sto dni języka polskiego. Dzień dziewiąty 2/2. A w tym domku mieszkał Szary Wilk. "No, cześć, Czapka!", - mówi. "Mój Boże", - pomyślałam Czerwona Czapeczka, - "teraz też cokolwiek poprosi". Ale głośno powiedziała: " Dzień dobry, Pan Wilku". "Co u Ciebie w koszyczku?" - "Pieczony pierogi". "A z czym?", - zapytał Wilk. "Z kapustą i grzybami", - odpowiedziała dziewczynka. "No, fajnie! Teraz jest piątek, a w piątek mam post i nie jem małych dziewczynek. Oddawaj mi wszystko!" Dziewczynka znowu zapłakała: "Drogi Wilku! Jestem powinna odnieść ich do swojej babci, moja biedna mamusia piekła całych cztery godziny!" To był dobry Wilk, i więc pomyślił, że można najeść się do syta i pół-koszyczkiem. "Hm, jeśli nie będzie jeść mi mimo wszystko, będę targować się", - pomyśliłam chytra Czerwona Czapeczka. "Pan Wilku, moja babcia jest bardzo chora, ale mogę poczęstować troszeczkę - trzy sztuczki. I, przy okazji, czy mógłby taki dobry Pan pokazać mi drogę?". "No, dobrze", - westchnął Wilk, - "dawaj swoje jedzienie i siadaj na mnie". W tym dniu babcia zjadła prawie wszystkie swoje pieczone pierogi, a Czerwona Czapeczka cały wieczór wymyślała o tym, jak będzie opowiadać tą historię swoim przyjaciółkom.