Η Μοίρα

Όσο μεγαλώνω  πιστεύω όλο και περισσότερο στη μοίρα. Στο μυαλό μου, κάθε άνθρωπος που γνώρισα ή (το διαζευκτικό ή πάντα θέλει τόνο) κατάσταση που βρήκα, ήρθαν στην ζωή μου με σαν ένα μάθημα. Κάθε μάθημα θα σου δίνει δύο(ή δυο χωρίς τόνο αν το προφέρεις σαν μια συλλαβή) δρόμους -να διαλέξεις-. Μπορείς να χρησιμοποιήσεις μια σχέση για να γίνεις ένας καλύτερος άνθρωπος ή για να δικαιολογείσαι και να μένεις -παραμένεις-  όπως είσαι. Ο πρώτος δρόμος είναι συνήθως μακρινός και δύσκολος αλλά ο δεύτερος είναι πιο εύκολος. Για κάποιον που πιστεύει στη μοίρα είναι συχνά αδύνατο να πει <αντίο>, γιατί σκέφτεται για όλες τις σχέσεις του σαν δώρα ή  σαν ευκαιρίες. Για αυτόν, ο μεγαλύτερος πόνος του μπορεί να γίνει η μεγαλύτερη πηγή δύναμής του.

Όταν διαβάζω τις συμβουλές των άρθρων στα περιοδικά, -είναι σαν να- συμβουλεύομαι βιαστικά ότι πρέπει να αφήνεις κάθε δύσκολη σχέση στην ζωή σου. Λένε <Αν αγαπάς τον εαυτό σου θα τον αφήσω μην δεσμεύεσαι(εδώ σ' αυτή την διατύπωση στα ελληνικά η φράση "θα τον αφήσω"δεν λειτουργεί σαν τα Αγγλικά). Θα υπάρχει κάποιος καλύτερος για σένα>. Άλλα τι ακριβώς θα μάθεις από αυτό; Ότι είσαι καλύτερος από τον άλλον; Ότι δεν υπάρχει τίποτα για εαυτό σου που πρέπει να αλλάξεις; Είναι καλύτερο για μας να βρούμε κάποιον που θα μας δέχεται όπως είμαστε ή κάποιον που θα μας αναγκάζει να είμαστε   καλύτεροι σαν άνθρωποι;(πιο απλή αυτή η διατύπωση) Πιστεύω κάθε δύσκολη σχέση στη(ν) (όταν ακολουθεί εξακολουθητικό σύμφωνο ζ,δ,ν,μ,β,λ,ρ μπορεί να παραλείπεται το ν) ζωή μας είναι ένας καθρέφτης. Μας δείχνει-αποκαλύπτει-(ακούγεται καλύτερα στα ελληνικά) τους δαίμονές μας. Αν είσαι αρκετός γενναίος για να παλέψεις λίγο και αν έχεις υπομονή για να μένεις  (η λέξη υπομονή φτάνει) , νομίζω στο τέλος μπορείς να εξορκίσεις αυτούς τους δαίμονες.