Η Μοίρα

Όσο μεγαλώνω  πιστεύω όλο και περισσότερο στη μοίρα. Στο μυαλό μου, κάθε άνθρωπος που γνώρισα ή (το διαζευκτικό ή πάντα θέλει τόνο) κατάσταση που βρήκα, ήρθαν στην ζωή μου με σαν ένα μάθημα. Κάθε μάθημα θα σου δίνει δύο(ή δυο χωρίς τόνο αν το προφέρεις σαν μια συλλαβή) δρόμους -να διαλέξεις-. Μπορείς να χρησιμοποιήσεις μια σχέση για να γίνεις ένας καλύτερος άνθρωπος ή για να δικαιολογείσαι και να μένεις -παραμένεις-  όπως είσαι. Ο πρώτος δρόμος είναι συνήθως μακρινός και δύσκολος αλλά ο δεύτερος είναι πιο εύκολος. Για κάποιον που πιστεύει στη μοίρα είναι συχνά αδύνατο να πει <αντίο>, γιατί σκέφτεται για όλες τις σχέσεις του σαν δώρα ή  σαν ευκαιρίες. Για αυτόν, ο μεγαλύτερος πόνος του μπορεί να γίνει η μεγαλύτερη πηγή δύναμής του.

Όταν διαβάζω τις συμβουλές των άρθρων στα περιοδικά, -είναι σαν να- συμβουλεύομαι βιαστικά ότι πρέπει να αφήνεις κάθε δύσκολη σχέση στην ζωή σου. Λένε <Αν αγαπάς τον εαυτό σου θα τον αφήσω μην δεσμεύεσαι(εδώ σ' αυτή την διατύπωση στα ελληνικά η φράση "θα τον αφήσω"δεν λειτουργεί σαν τα Αγγλικά). Θα υπάρχει κάποιος καλύτερος για σένα>. Άλλα τι ακριβώς θα μάθεις από αυτό; Ότι είσαι καλύτερος από τον άλλον; Ότι δεν υπάρχει τίποτα για εαυτό σου που πρέπει να αλλάξεις; Είναι καλύτερο για μας να βρούμε κάποιον που θα μας δέχεται όπως είμαστε ή κάποιον που θα μας αναγκάζει να είμαστε   καλύτεροι σαν άνθρωποι;(πιο απλή αυτή η διατύπωση) Πιστεύω κάθε δύσκολη σχέση στη(ν) (όταν ακολουθεί εξακολουθητικό σύμφωνο ζ,δ,ν,μ,β,λ,ρ μπορεί να παραλείπεται το ν) ζωή μας είναι ένας καθρέφτης. Μας δείχνει-αποκαλύπτει-(ακούγεται καλύτερα στα ελληνικά) τους δαίμονές μας. Αν είσαι αρκετός γενναίος για να παλέψεις λίγο και αν έχεις υπομονή για να μένεις  (η λέξη υπομονή φτάνει) , νομίζω στο τέλος μπορείς να εξορκίσεις αυτούς τους δαίμονες.

Η Μοίρα

Όσο μεγαλώνω (είχα μάθει -> παρατηρώ ότι) πιστεύω στη μοίρα. Στο μυαλό μου, κάθε άνθρωπος που γνώρισα, κάθε κατάσταση στην οποία βρέθηκα, ήρθαν στην ζωή μου (για να με διδάξουν) με ένα μάθημα. Κάθε μάθημα θα σου δώσει δυο δρόμους. Μπορείς να χρησιμοποιείς μια σχέση ωστέ να γίνεις ένας καλύτερος άνθρωπος ή να βρίσκεις μία δικαιολογία και να μένεις όπως είσαι. Ο πρώτος δρόμος είναι συνήθως μακρινός και δύσκολος ενώ ο δεύτερος είναι πιο εύκολος. Για κάποιον που πιστεύει στη μοίρα είναι συχνά αδύνατο να πει αντίο, γιατί σκέφτεται (αντιλαμβάνεται) για όλες τις σχέσεις του σαν δώρα ή ευκαιρίες. Για αυτόν, ο μεγαλύτερος πόνος του μπορεί να γίνει η μεγαλύτερη πηγή δύναμης του.

Όταν διαβάζω τις συμβουλές των άρθρων περιοδικών, παρατηρώ ότι συμβουλεύουν βιαστικά ότι πρέπει να αφήσεις κάθε δύσκολη σχέση στην ζωή σου. Λένε <<Αν αγαπάς τον εαυτό σου, να τον αφήσεις. Θα υπάρχει κάποιος καλύτερος για σένα>>. Άλλα τι ακριβώς θα μάθεις από αυτό; Ότι είσαι καλύτερος από τον άλλον; Ότι δεν υπάρχει τίποτα στον εαυτό σου που πρέπει να αλλάξεις; Είναι καλύτερο για μας να βρούμε κάποιον που θα μας δέχεται όπως είμαστε ή κάποιον που μας αναγκάζει (επιβάλλει) να είμαστε οι καλύτερες εκδοχές των εαυτών μας; Πιστεύω, κάθε δύσκολη σχέση στις ζωές μας είναι ένας καθρέφτης. Μας δείχνει τους δικούς μας δαίμονες. Αν είσαι αρκετά γενναίος για να παλεύεις (λίγο) και αν έχεις υπομονή για να επιμένεις, νομίζω στο τέλος μπορείς να εξορκίσεις αυτούς τους δαίμονες.