เรื่อง ท่องเที่ยว - p. 2 ผมคิดเสมอว่าต้องทำทุกอย่างให้ดีที่สุดเพื่อจะประสบความสำเร็จ วันละมีเผียงยี่สิบสี่โมงเท่านั้น “ทุกวินาทีมีคุณค่า” อย่าเสียเวลาในกิจวัตรประจำวันต่างๆ หมายว่ากิจวัตรประจำวันคือ การซักเสื้อผ้า ทําความสะอาดในบ้าน เวลาเดินทางไปที่ทำงาน ฯลฯ แม้แต่การชอปปิงใช้เวลามาก ถ้าประโยชน์เวลาในการชอปปิงซื้อทุกสีงจำเป็นรายการชีวิตหรือซื้อสินค้าออนไลน์เสมอ ก็ประหยัดเวลาเดือนละครั้ง 10 ชั่วโมงได้ และถ้าหากผมมี 10 ชั่วโมงเกินทุกเดือน ผมก็สามารถ เรียนภาษาต่างประเทศอีกหนึ่งภาษาได้ ผมไช้วิธีตางๆ ที่ไช้ได้เพื่อทำไห้ชีวิตมีประสิทธิภาพสูงขึ้น ก็ยกตัวอย่างเมื่อผมซื้อน้ำดื่มสำหรับใช้ในบ้าน มักจะซื้อขวดละหกลิตร 40-50 ขวด สำหรับไช้ 6 เดือนได้โดยไม่ออกไปจากบ้าน นอกนั้นในบ้านมีเปียโนเช่าสำหรับทุ่นเวลาไปโรงเรียนดนตรีได้ ยิ่งไปกว่านั้นในบ้านมีเครื่องยิงลูกปิงปองเพื่อฝึกปิงปองคนเดียวได้สำหรับทุ่นเวลาไปสนามกีฬาได้ แม้แต่อุณหภูมิของห้องและแสงอาทิตย์เข้าห้องก็มีความสําคัญมาก

A homebody who likes travelling. Part I. “Travelling homebody” is a concept that I came up with one day. My secret formula. But let me introduce myself a little bit first, please. I am Alex. A couch potato, a home skillet who working all days long at laptop, commuting between computer table and the fridge. Some people call it “to be a Freelancer”. And know what? I am a very adventure person if you take a closure look. Dreaming about finding one more nice unbeaten track where you can enjoy digging up your motorbike from the mud. Let's say somewhere in jungles of mountain Laos. Yes, I like it… But the idea of “chasing the globe”, isn’t it little bit overestimated now days? In the eighteenth century it was a real challenge to go to another country. And our grandparents too had to save money all their life to travel may be. And they taught us: “don’t wait, travel when you are young, see the world”. And then we studied all that lifehacks, backpacking, hitchhiking… And later Google Translate, Maps.Me, Couchsurfing… Thousands of reports, advices on almost any situation are one-click-length. Isn’t it too easy now and too messy to see everything in a short time? I have a request of you. If I ever pledge for the reckless undertaking like “30 countries in one year”, please put me to bed with a shovel. I'm not talking about other people. It’s ok. All we have different motivation and I know that what I call “skip the countries” for myself - it can be a very eventful and interesting voyage for other. At least you can post a photo from a new country fortnightly. “Hello from New Zealand!”, “Drinking coconut juice in Thailand!”, “Ola, Brazil!”. Very good for self-esteem. Especially when your sunny-turquoise photos are teasing your friends in the slushy Moscow. I am joking, of course, I have many friends who travel a lot and they are very interesting and nice people. And I like to skim your Instagram, guys! But for myself I find the journey arrangements for a new country, the road itself, tedious trivial stuff during the travel to be very time consuming to change countries often. I am a mathematician by my nature. Yes, two for one, couch potato and math lover. And I estimated that for a small 2-weeks trip I spend half time for organization and servicing myself and only half time for something not meaningless. My calculations are like this: […] to be continued