"Pokój" - Urok niepowodzenia Bardzo lubię filmy i oglądam wiele różnorodnych gatunków. Wole filmy akcji i dramatyczne, ale nie za bardzo chętnie oglądam komedii bo jeśli te drugi nie są dobrze nakręcone, to oglądanie ich jest wręcz bolesne. Mówi się, że nie ma niczego obraźliwiej, niż zła komedia. Ale inne rodzaje filmy mogą być zabawne bez względu na jakości - w rzeczywistości, najgorszym filmem jest przeciętny film. Już od wielu lat tak zwane "B-movies" są popularne pomimo tego, albo dokładnie dzięki temu, że są źle nakręcone. Mają problemy z kreacją aktorską, efekty specjalne są kiepskie, opowieść nie jest logiczne, i tak dalsze. Wielu widzów lubi niepowtarzalny urok takich filmów. Miłośnicy kiepskich filmów dobrze znają dzieło pod tytułem "Pokój" (The Room), które nakręciło się w 2003 roku. Wielu mówi, że ten film zmienił ich życie i że obejrzeć go jest podobno do obejrzenia snu. Opowieść film jest prosta: bankier o imieniu Johnny wkrótce poślubi swoją narzeczoną Lisa, ale ona zaczyna mieć romans z kolegą Johnny-a, Mark, bo nie jest zadowolona z spokojnym życiem z Johnny-em. Aktor, który popełnia rolę Johnny-a, Tommy Wiseau, także napisał scenariusz i reżyserował film. Film wyróżnia się tym, że na dosłownie każdym etapie produkcji, Wiseau podejmuje złą decyzję. To naprawdę niesamowite, że jeden człowiek jest w stanie stworzyć coś, które jest tak okropne. Sceny nie mają celu i nie są związane z sobą, dialog nie ma sensu, postaci pojawią się i znikają bez wyjaśnienia, zwroty akcji są wręcz głupkowate, sceny romans są niewiarygodnie niezręczne (i niestety jest ich wiele) i oczywiście kreacja aktorska jest "unikatowa." Nawet podłoże filmu jest dziwne: nikt nie jest pewien, skąd reżyser; on mówi, że jest z Ameryki ale ma oczywisty akcent. Rzeczywiście, przypuszcza się, że jest Polakiem czy Czechem, ale nie ma dowodów do tego. W każdym razie, jego film nieustannie znajduje nowe, ciekawe i zaskakujące sposoby, żeby być niekompetentny. Moja największa pochwała jest że nie mogę ani jedną część filma skomplementować; jest całkowicie nieodkupny i w rezultacie jest jednym z najlepszych filmów naszego pokolenia. Po dziś dzień wystawia się w teatrach w USA i w zeszłym roku wyznaczyli dokumentalny film o jego produkcji na nagrodę Oscara.

Para słów o Cheever i "Pływaku" Dzisiaj przyszło mi do głowy żeby napisać coś krótkie po polsku ze względu na to, że nie tak często używam polski, jak i wcześnie. No o czym warto pisać? Mam dużą książkę pełna opowieści słynnego amerykańskiego autora John Cheever. Wobec tego że on także napisał niektóre powieści, w ogóle jest znany za jego krótkie opowieści i często jest opisany jako "Antonem Czekhowem przedmieść" w związku z tym, że tak dokładnie i zręcznie pisał o życiu normalnych ludzi w środku dwudziestu wieku w Ameryce. Wolno czytam tę książkę; jest ogromna (chyba zawiera wszystkie jego opowieści, i ich jest setki) więc od czasu do czasu podnoszę ją i czytam coś. Jedna z przyczyn dlaczego mi tak się podobają powieści jest tot fakt, że z definicji może przeczytać ich za jednym posiedzeniem. To znaczy, że autor musi skupiać się na obcisłym fabule. W ogóle, akcja tych opowieść wydarza się gdzieś w przedmieściach Nowego Jorku albo Nowej Anglii, albo w mieście samym. Bohatery nie są bardzo bogaci, ni bardzo biedni, ale oni prawie wszyscy mają jaką tragedię. Fabuły są równocześnie pełne czystych, niepowtarzalnych amerykańskich sytuacji i także uniwersalnej prawdy. Czekhow powiedział, że w jego opowieściach, ludzie jedzą śniadanie podczas gdy, bez swojej wiedzy, swoje losy rozstrzygają się. Cheever się zgodziłby. Jego najgłośniejszą opowieścią, i najsłynniejszym dziełem w ogóle, jest "Pływak" (The Swimmer). W tej opowieści, człowiek w przedmieście (jak zwykle) podejmuje decyzję żeby "pływać" do swojego domu przez baseny jego sąsiadów jakby te baseny formowały "rzekę Jacinda" (pływak tak nazywa "rzekę" na cześć jego pięknej żony), chodząc z basenu do basenu. Jego względnie bogaci koledzy witają go, oni piją koktajli razem z nim i wszystko zaczyna się wspaniale. Ale powolnie jego podróż zostaje dziwną i prawie surrealistyczną - na początku jasne było lato, ale zostaje chyba jesienią. Koledzy są smutniej, nie rozmawiają z nim, przeżyją problemy i brakuje im pieniędzy. Już pływak nie ma młodzieńczej siły. Gdy zatacza się do własnego domu, okazuje się, że jest pusty i rozwalający się.

Cupla focal faoi mo chathair Táim i mo chonaí i mBostún faoi láthair ach is as stát éile mé ó dhúchas. Bhog mé go Bostún cupla blianta ó shín agus is an-mhaith liom. Nílim cinnte cé acu a fhanaim sa gcathair seo go deo ach is dóigh liom nach rachainn mo chonaí go an stát a rugadh mé ann. Is maith liom an stát sin freisin ach dar liomsa tá an tsaol rómhall ann. Níl Massachusetts stát an-mhór ach oiread (agus labhraíonn daoine is as cathair Nua-Eabhrac iad go bhfuil Bostún baile beag fíu amháin) ach feictear go bhfuil sé níos bríomhar. Tá ceathracha mar Cambridge in aice le Bostún freisin agus tá rudaí go leor is suimiúla ann - bialanna, parcaí, pubaí, caiféanna agus, ar ndóigh, go leor comhlachtaí agus ollscoileanna atá an-chailiúla. De bharr na gcúiseanna seo ní hé an obair ródheacair a ndul air ar thaobh amháin ach tá an saol an-chostasach anseo ar an taobh éile. Nílim ag iarraidh imeacht mar sin fein mar measaim gur fiú sé an trioblóid a bheith i mo chonaí san áit seo.

Litir as Gaeilge Dia duit! Níor scríobh mé notebook as Gaeilge roimhe seo mar bhí beag rud faitíos orm gur ni bheas mé in ann rud sothuigthe a scríobh ansin. Ach thosaigh mé ag léamh níos mó téacs as Gaeilge sa tsamhraidh seo agus scríobh mé litir do mhúinteoir éigin cúpla lá ó shín chun do a miniú céard atá mo leibhéal sa dteanga seo. Ní raibh sé an-éasca an litir sin a scríobh ach ní raibh sé ródheachair ach an oiread. Dar liomsa tá scríobh na litreacha agus léamh na dtéacsanna bealaí an-mhaithe teanga iasachta éigin a fhoghlaim agus dá bhreá liom dá thosóinn rudaí as Gaeilge a scríobh níos luaithe. Níl an Ghaeilge an chéad teanga iasachta a rinne mé staidéir uirthi agus tá a fhíos agam de ghnáth céard atá an bealach í a fhoghlaim mar sin. Ina ainnneoin sin, ceapaim go bhfuil sí an-deacair a tosú a labhairt aisti. Déirtear go bhfuil Béarla is cosuil le giotár: tá sé an-éasca ar dtús agus an-deacair éirí i do shaineolaí (ar a laghad dúirt Géarmanach éigin é seo dom, agus creidimsa é). B'fhéidir tá na teangacha mar an Rúisis agus an Pholainnis is cosúil le píano: tá siad deacra ar dtús de bharr nach bhfuil sé éasca dul i dtaithí orthu. Sílim go bhfuil an Ghaeilge sa dara catagóir. Agus cé acu is measa, níl autocorrect agam as Gaeilge, agus níl a fhíos agam dá litrím focail go micheart mar sin! Cuidíonn fócloir liom, ar ndóigh. Ach mar a déirtear, is fearr Gaeilge bhriste, ná Béarla clíste. Go raibh maith agat as seo a léamh agus grma roimh ré dá cheartófá céard a scríobh mé!

Czy mamy tęsknotę za dziecięcym światem baśni? Byłem bardzo zajęty tym leciem ale w końcu ponownie mam czas do skupienia się do polskiego, więc z przyjemnością wracam tu i piszę nowy zapis. Dopiero co dostał ciekawy podręcznik do nauki polskiego jako prezent od polskiej koleżanki, która była w Krakowie w czerwcu i lipcu. Dlatego napiszę odpowiedź na temat zaproponowany w nim: Czy powodzenie powieści fantastycznych i filmów fantastyczno-naukowych jest formą tęsknoty dorosłych za dziecięcym światem baśni? Opowieści fantastyczne i fantastyczno-naukowe dla dorosłych to nie nowy fenomen, przecież Tolkien napisał Hobbit w latach 30 ubiegłym wieku i laty 50 były pełne filmów o kosmitach i potworach. Nawet najbardziej słynne super-bohatery - Batman, Superman, Wonder Woman, Captain America - zostały powołane do życia w latach 30-40. Więc już zostały prawdziwą częścią naszej (przynajmniej amerykańskiej) kultury. Ja na przykład nigdy nie czytałem komiksów ale to jasne, że wiem o co chodzi odnośnie tych postaci dzięki jakiejś kulturowej osmozie. Z drugiej strony to prawda, że takie powieści i bohatery wcześniej kojarzyły się z młodym odbiorcą ale dzisiaj wydaję się że codziennie pojawiają się artykuły, narzekające o ogromnym wpływu nostalgij w środkach masowych przekazu, zwłaszcza jeśli chodzi o Hollywoodzie. Moim zdaniem, ostatnie powodzenie filmów o super-bohaterach nie jest tak połączone z nostalgią, jak z nowoczesnej sposobnością utworzyć efekty specjalne i wysiłkami brać takich postaci poważnie (być może reżyserom nie całkowicie uda się, ale przynajmniej mają odpowiednie budżety, w przeciwieństwa od przeszłości). Nie zmenia to jednak faktu, że tęsknota dorosłych za dzieciństwem jest jasne jeśli rzucisz okiem na ilość nowych filmów opierających się na inne czy są kontynuacjami. Nowy, dziewiąty film "Gwiezdne Wojny" (po polsku "ostatni jedi"?) bez wątpliwości będzie miał ogromny sukces. Też czekają nas nowe wersji "To," "Łowca androidów," "Piątek, trzynastego," "Jumanji," "Jurassic World" i naturalnie, kupa super-bohaterów. Hollywood zawsze lubił opierać na inny materiał ("Przeminęło z wiatrem" i "Czarnoksiężnik z Oz" opierały się na książki, i drugi nawet był rebootem) ale trudno zaprzeczać, że oryginalne opowieści zostają rzadkie. W sumie nie mamy tęsknoty za światem baśni, a strach przed nieznanym i pragnienie opowieści, które już rozpoznajemy kosztem kreatywności.

Cichy krzyk przez Kenzaburo Oe Dopiero co przeczytałem książkę, nazywającą się "Cichy krzyk" przez Kenzaburo Oe. Nie mogłem znajdować polskie tłumaczenie miana tej książki, ale po angielsku to "The Silent Cry," więc chyba byłoby "krzyk" czy "wołanie" po polsku. W każdym razie, Oe był znanym japońskim autorem i napisał tę powieść w 1967. Książka była tłumaczona na angielski kiedyś w latach siedemdziesiątych i wreszcie Oe dostał nagrodę Nobla w latach dziewięćdziesiątych. Komitet Nobla przytoczył "Cichy krzyk" jak jednym z jego najważniejszych dzieł i głównym powód do wręczenie nagrody. W ogóle, powieści chodzi o braci Nedokoro. Starszy, Mitsu, jest profesorem literatury angielskiej i młodszy, Takashi, dopiero co wrócił z Ameryki. Na początku książki, Mitsu zastanawia się o samobójstwie jego kolegi, który pomalował swoją głowę czerwoną farbą i się powiesił, nie zostawiając noty. Dodatkowo, jej żona szybko zostaje alkoholikiem z powodu ich noworodku, który jest poważnie upośledzony psychicznie i musi być oddany do instytucji. Troje wracają do rodzinnej wioski Nedokoro, gdzie wcześniej rodzina była bogata i poważna. Takashi chce sprzedać ich starą stajnię tak nazywanemu "Cesarzu supermarketów," były koreański niewolnik, który teraz już został bogaty. Zarazem Takashi skrycie zaczyna wzbudza miejscowych do powstaniu przeciw Cesarzu jak echo lokalnego powstaniu rolników w 1860. Brat jego pradziadku prowadził te powstanie i Takashi bardzo szanuje tę historię. On także szanuje szlachetną śmierć jego starszego brata "S.," zamordowanego przez Koreańczyków po końcu wojny. Jednak Mitsu wierzy, że stare powstanie było zdradą przeciw rolników i że S. poświęcił sobie w zamian za Koreańczyka, zabitego przez Japończyków. W sumie, "Cichy krzyk" jest skomplikowanej opowieścią dwóch braci w której różne epoki się mieszą. Oe pisze o omylnej natury pamięci i wpływu naszych ochot na nasze wizerunki wydarzeń.