"Taal Op Drift": een kritiek - Deel 2 In de tweede deel van het opstel (hoofdstukken 9 t/m 13) probeert Joop van der Horst gelijksoortige ontwikkelingen op te sporen in de samenleving in het algemeen. Hij neemt een hele reeks historische voorbeelden onder de loep om aan te tonen hoe onze denkbeelden in onze talen en gewoonten zich weerspiegelen. Volgens Van der Horst zou zo’n verschijnsel tastbaar zijn in onder andere de toneel, het portretschilderen, de wetenschapen enzovoort. Deze laatste hoofdstukken zijn mijns inziens de meeste interessant en tegelijkertijd de zwakst wetenschappelijk onderbouwde deel van het werk. Er valt hier veel te bekritiseren. Ik vind Van der Horsts ideeën hieromtrent visionair en verhelderend. Er is veel moed voor nodig om over de toekomst zich te buigen en dat doet Van der Horst met zowel ambitie als bescheidenheid. Ik heb van het boek veel genoten. I vond het soms weliswaar een beetje langdradig en bochtig maar over het algemeen zeer interessant. Ik zou het graag recommanderen.

"Taal Op Drift": een kritiek - Deel 1 Ik heb “Taal Op Drift” juist neergezet. “Taal Op Drift” is de tweede grote publicatie van Nederlandse taalkundige Joop van der Horst. Van der Horst is hoogleraar Nederlandse taalkunde aan de universiteit van Leuven. In dit opstel, dat eigenlijk als een vervolgwerk van zijn eerder gepubliceerd boek “Het Einde Van De Standaard Taal” moet gelezen worden, bediscussieert hij de lange-termijnontwikkelingen in verscheidene Europese talen en samenlevingen. Dit omvangrijk boek is feitelijk in twee delen ingedeeld. In de eerste acht hoofdstukken gaat Van der Horst over zijn favoriet onderwerp, namelijk de evolutie van Europese talen door de eeuwen heen. Zijn betoog is niet alleen overtuigend maar ook heel duidelijk geschreven. Zijn ideeën kunnen heel gemakkelijk samengevat worden. De meeste Europese talen hebben zich ontwikkeld volgens een opvallende patroon: van de synthetisch naar de analytisch. Synthetische talen zoals het Grieks of het Latijn zijn gekenmerkt door weinige voorzetsels, een complex naamvalsysteem en honderden werkwoordsvormen. Analytische talen zoals het huidig Engels of het tegenwoordig Nederlands hebben gedeeltelijk de complexe apparatuur van synthetische talen ten delen opgegeven. Een treffend voorbeeld daarvan is de Nederlandse uitdrukking “van de tijd” in plaats van “der tijd”. De bovengemelde ontwikkeling mag schematisch in drie opeenvolgende fases ingedeeld worden. In de eerste fase is de woord bij uitsteek de bouwsteen van de zinnen. Die draagt al de grammaticale tekenen die de zin interpreteerbaar maken. In de tweede fase wordt het zinsdeel met zijn wisselende samenstellingen (groepen en vrije verbindingen) van groter belang. Enfin, eisen in de deerde fase vaste verbindingen een steeds grotere plaats op. (wordt vervolgd)

Nederlands leren in de tijd der coronacrisis We zitten nu al twee weken in afzondering, afgesloten van de buitenwereld. De perfecte gelegenheid on mijn Nederlands aan te scherpen zou u kunnen zeggen. Een beetje telewerken ’s ochtend en dan ben ik vrij de rest van de dag aan het Nederlands toe te wijden. In de praktijk is het moeilijker. De tijd gaat vlug voorbij en er moeten andere dingen en mensen rekening mee te worden gehouden. Er blijft weinig tijd over om mij te concentreren op mijn Nederlands. Het is raar maar ik heb nooit vermoed dat ik zou ook een manier moeten vinden om van de binnenwereld van mijn huis mij af te zonderen. Ik had de hoop gekoesterd dat ik zou veel tijd hebben om me voor te bereiden op mijn komend B2 taalexamen die in mei 2020 moeste plaatsvinden. Deze hoop werd gauw de grond in geboord. Om eerlijk te zijn, moet ik zeggen dat mijn motivatie daardoor een beetje verminderd wordt. Toch heb ik niets te klagen over. Ik ben gezond, ik lig niet in een ziekenhuisbed en ik heb meer tijd dan ooit te besteden aan de studie van taal van Vondel. Dus heb ik van de huidige nood een deugd geprobeerd te maken. Ik lees nu heel veel in het Nederlands. Ik ben bijna klaar met “Taal Op Drift” door de Nederlandse taalkundige Joop Van Der Horst. Ik ben ook aan het lezen van een Nederlandstalige afstudeerscriptie over het anarchisme in België en Nederland. Ik neem ook twee keer per week lessen op Italki en schrijf korte, belachelijke teksten die ik op Italki post.

Leven in de tijd van het coronavirus. We zitten nu alle(n) in afzondering. Geen contact meer met andere mensen. Geen vrienden te bezoeken. Geen lessen te geven. We denken eraan voortdurend. En opdat wij niet vergeten, zijn de nieuwszenders daarover constant aan het praten. Die psychose is niet de vermijden. Zelfs binnen mijn gezin is er altijd iemand bereid om dat onderwerp te bespreken. Vroeger zijn we misschien geneigd om het probleem te bagalliseren. Het zag een ver-van-mijn-bed verschijnsel uit. Geleidelijk is het echter en echter geworden. Ik kan me herinneren de tijd waarin ik mijn leerlingen kon zeggen: ‘Maak jullie geen zorgen, het komt wel goed’. Al heb ik dat persoonlijk nooit geloofd. Maar toch maakte het gemakkelijker om hen te laten zwijgen. We zijn naar de plaateland gevlucht voor de regering de laatste maatregelen aankondigde. Terugblikkend was dat niet de slimste ding te doen op sanitair gebied. Het lijkt me toch verstaanbaar gedrag. Als je in een veertig vierkante meter flat in Parijs woont, vind je het lastig om daar twee tot drie weken te moeten blijven zonder eens buiten te kunnen treden. Ik weet dat veel mensen precies in deze situatie zitten. Ik voel me daaraan een beetje schuldig.

Een bezoek aan Mont Saint-Michel Hi! My name is Thomas and I have been studying Dutch for a year and a half now. I try to practise my writing skills in order to take the CNAVT B2 exam in a not too distant future (I hope). Thank you for your time. Een bezoek aan Mont Saint-Michel. Twee dagen geleden hebben mijn vriendin, haar familie en ik een uitstapje gemaakt naar de beroemde Mont Saint-Michel. Mont Saint-Michel is echt een merkvaardige plek. Die bestaat uit een berg op een (schier)eiland voor de kust van Normandië. Op de berg zit een ongelooflelijk gebouw: de Abdij van Mont Saint-Michel met haar hogen muren en haar neogotische koperen torenspits met daarboven een monumentaal steenbeeld van aartsengel Sint Michaël verslaand de draak. Aan de voet van de abdij ligt een dorp met smalle straten die vol cadeauwinkels en restaurants zit. De abdij steekt hoog boven het dorp en de prachtige baai uit. De uitzicht uit de voorplein van de kerk is fascinerend. Sinds 1979 staat Mont Saint-Michel op de lijst van het werelderfgoed van UNESCO. Toegang tot het dorp is goed georganiseerd. Auto’s moeten geparkeerd worden een paar kilometers binnenlands bij het toerist(ishe) informatie centrum. Bezoekers mogen daarna kiezen tussen twee opties om het dorp te bereiken. Ze mogen of de voetpad of een gratis pendulumbus nemen. Te voet duurt de wandeling ongeveer 30 minuten. Met de bus gaat het natuurlijk vlugger. Er is een brug gebouwd om de eiland te kunnen bereiken. De abdij is daar natuurlijk de voornaamste trekpleister. De bezoeker moet door een paar enge straten wandelen en dan naar boven via een reeks stenen trappen gaan. De abdij is toegankelijk voor toeristen de hele jaar maar ze is nog gebruikt door monniken en (vrouwelijke) kloosterlingen. Een kaartje kost ongeveer 10 euro maar toegang is gratis voor mensen onder 25. Er zijn vele mogelijkheden om de abdij te ontdekken. U moogt alleen maar een brochure oppikken (ze bestaan in tien verscheidene talen), of een audiogids voor 3 euro lenen of bij een rondleiding zich aansluiten. Dat deden we uiteindelijk. Onze gids was een beetje excentriek op zijn zachtst gezegd. Hij heef ons veel geleerd over de abdij, de verscheidene bouwperioden (van de 8de tot de 19de eeuw) en de verkeerde informatie over de geschiedenis van de plek die in omloop is. Als we Mont Saint-Michel verlieten, kregen we de gelegenheid om de plek in de schemerlicht en dan bij donker te bewonderen. Die was nog prachtiger dan in de daglicht.

Waarom Vuilnismannen Meer Verdienen Dan Bankiers – A Book Review #2 To whoever might read these lines. My name is Thomas and I am currently learning Dutch (as a foreign language). I have recently taken the B1 CNAVT exam. I am writing this book review in order to improve my writing skills. Any advice is warmly welcome. This is my second attempt at writing a book review. Waarom Vuilnismannen Meer Verdienen Dan Bankiers is een kort maar boeiend boek van historicus Rutger Bregman en economisch journalist Jesse Frederik. Het spreekt vanzelf dat de titel een beetje provocerend is. Het is maar een manier om de lezer in te trekken. Eigenlijk is het een woordspelling. Verdienen kan in het Nederlands twee betekenissen hebben. Verdienen kan ‘loon krijgen’ betekenen. Maar het kan ook ‘recht op iet hebben’ betekenen. De twee auteurs maken inderdaad het verschil tussen “verdiend inkomen” en “onverdiend inkomen” (bijvoorbeeld geld “verdienen” door patenten, delen of erfenis). Deze dichotomie is essentieel om oude en moderne economisten te begrijpen. De auteurs betogen dat de eerste economisten waren ook moreelfilosofen die zag economische vragen als een integrerende deel van grotere filosofische kwesties. Voor mensen zoals Aristoteles was het begrip van economische gelijkwaardigheid hoofdzaak om de gemeenschap te opvatten. Ook Adam Smith, de vader van moderne economiewetenschap, hield zich eeuwen later bezig met vragen betreffend sociale gelijkwaardigheid. Maar dat is niet het geval met de neoklassieke school van denken. Volgens Bregman en Frederik slaagde de neoklassieke economisten er in om morele bezorgheden van “pure” economische vragen te scheiden onder het mom van de economie in een exacte wetenshap op te richten. Als de economie iets aparts wordt beschouwd dan zijn sociale en economische ongelijkheiden volmaakt natuurlijk en acceptabel. De auteurs proberen dus de “mythe van de meritocratie in eenentwintigste eeuw” te ontluisteren. Ze betogen dat we nu in een soort “hyper-meritocratie” leven waar alleen de snuggerste echte sociale promotie kan verwachten. Voor de rest van de mensen zijn de genetische loterij en geërfde kapitaal te groot een hindernis te boven komen.

Het Einde Van De Standaard Taal: a book review To whoever might read these lines. My name is Thomas and I am currently learning Dutch (as a foreign language). I have recently taken the B1 CNAVT exam. I am writing this book review in order to improve my writing skills. Any advice is warmly welcome. Een week geleden heb ik Het Einde Van De Standaardtaal: een wisseling van Europese taalcultuur eendelijk afgelezen. Dit boek is een essay van taalexpert en bekende hoogleraar Joop van der Horst. Het gaat over de evolutie van verscheidene Europese talen door de tijd heen. Van der Horst gebruikt het Frans, het Duits, het Engels en het Nederlands als voorbeelden om te illustreren allerlei veranderingen die tussen de middeleeuwen tot en met nu hebben plaatsgevonden. Hij begint zijn boek met een definitie van wat hij de “Renaissance taalvisie” noemt. Kort samengevat is de Renaissance visie op taal kenmerkt door de primaat van de geschreven taal over de mondeling taal, door een elitairs begrip van de taal zelfs als iets aparts en geïdealiseerd en door het geloof dat taal een werktuig van sociale promotie is. Zo’n vorstelling ging hand in hand met de opmars van nationalisme dat in taal wellicht tot zijn duidelijkste uitdrukking kwam. De Renaissance visie op taal komt sinds 1970 in verval. Door de invloed van het Engels over andere talen en de groeiende onverschilligheid voor taal is deze visie op taal bijna verdwenen. Van der Horst blijft echter optimist over de toekomst van taalwetenschap die is nu al aan het veranderen om de nieuwe realiteit beter te weerspiegelen. Ik vind Het Einde Van De Standaardtaal een opwindend boek. Er zitten er veel relevante inzichten over taal en taalverandering. Ik keek er naar uit van Van der Hoorsts nieuwste boek te lezen.