Midilli 2: Moria kampı Midilli'de yaşayan Yunan adalılar için Moria denilen yer, mülteci kampı değil binlerce kişi yaşayan köydür. Gönüllülerle sığınmacılar için ise Moria köy değil köyden iki üç kilometreye uzak olan ve 2020 yıllında 19 veya 20 bin mülteci yaşayan kamptır. O kamp iki bölümden oluşturan bir yer: Birinci, daha önce Yunan askeri üs olan çitle çevrili bir bölümden ve, ikinci, son yıllarda gittikçe artan ve zeytinlik yada cangıl adını verilen bir kamp yerinden. İki yerde başka varsa da özellikle Suriye, Afganistan, Somali yada Kongo'dan gelen mülteci var. Üs cangıldan daha güvenmiş. Bu yüzden üste yaşiyor daha savunmasiz kişiler örneğin anne-çocuklar yada ailesiz gençler. Güneşte kamp iyi bir yer gözüküyor, belki hoşa giden Avrupalı bir tatil kampı gibi, ama yangın, tecavuz, kavga, hırsızlık riski yüzünden gerçekten tehlikeli bir cehennem, psikolojik baskıdan bahsetmeden. Az hizmet var, içme ve temizleme suyu eksikliği, içecek yiyeceklere elde etmek için kuyrukta beklemek lazım, BM mülteciler yüksek komiserliği'nin her ay verdığı parayı almak için sadece bir bankamatik makinesi...

Midilli'deki mülteci kampında Uzun bir süre Italki'deki defterimde hiçbir şey yazmadım. Yunanistan'daydım. Ama artık İspanya'dayım, evdeyim. Yılbaşında internette sık sık okuduğum gazetede sığınmacıların durumu hakkındaki bir makaleyi okudum, oradaki bir bağlantıyı açtım. Bir çamaşırhanede kampından oraya kirli kıfayetleri ve sonra kampına temizlettikleri taşıyacak bir şoför arayan bir reklamı gördüm. O işi yapabileceğimi düşünerek yazdım, Sivil Toplum Kuruluşunun İngiliz sorumlusuyla Skype'la görüşme yaptım, o evet gel dedi, hazırlandım. Şubat ayının son günlerde Türkiye'nin sahilinden az kilometre uzak olan Yunanistan'daki Midilli adasına gönüllü gittim.

Türk bir "yoldaş"ın peşınde! Yakında Türkiye'ye gideceğim. İlk şey İzmir Büyükşehir Belediyesi'nin hazırladığı Efes'ten Mimas'a giden antik yolundaki uzun mesafe patikada Selçuk'tan başlayarak on günlük yürüyüşü yapmak isterim. Türk bir 'yoldaşın' peşindeyim, benimle tüm yürüyüş ya da onun kısmını yapmak için. Ekim ayının 6 ya da 7. günü Selçuk'tan ayıracağım. Böyle Türkçeyle İngilizce'yi (ya da, istersen, İspanyolca'yı) konuşacağız. Projemle ilgilensen ve vaktin varsa bana yaz!!!

Elektrik şirketimiz (1) Bugün elektrik aldığımız işletme sistemiyle ilgili biraz özel olan şirket hakkında yazmak istedim. Ama daha önce de bu konu hakkında yazdığımı düşünüp çoktan unuttuğum dediklerimi yenilmememi isteyerek İtalki'deki not defterimde arayıp sonunda 2016 yılın Aralık ayında yaydığım aynı konu hakkındaki bir metni buldum. (O cümleyi düzeltmeniz zor olacağından eminim ama Türkçemi iyileştirmem için deney yapmam gerek!) O metni 42 kişi okumuş (ya da en az açmış) fakat hiç kimse düzeltmedi. Benim bir metnim düzeltilmiyorsa normal olarak bir Italki arkadaşımın düzeltmesini talep edip bu konuda böyle yapmadığım için şaşırdım. Bu yüzden o metni güncelleyip o zamandan beri Türkçede öğrendiklerimi de kullanarak tekrar yayınlamama karar verdim. Zaten çok yazdığım için şirketin haberini yarına kadar beklemeniz lazım.

Meditasyon Son günlerde köyümüzde gün boyunca biraz daha sıcak olduğu için meditasyonumu ev dışında yaptım. Ev içindekiyle kıslanıyorsam oldukça farklı bir deneyim. Normalde halihazırda odaklaşmak için nefesimizin beden içine ve dışına yaptığı hareketleriyle ilgileniyoruz (ya da, daha az, beden duygularıyla). Bahçede ise bu odaklaşmaya yardımcı olabilen daha çok imkan var. Bahçemizin sonunda akan dereye dinliyorsam, halihazırdayım. Ciltimi sıçaklaştıran guneş ya da zaman zaman serinleyen meltemin duygularında odaklaşıyorsam, bu mevcut andayım. Başka duygu da var. Dışında ev içinden daha gürültü, ses, koku, sıcaklık değişikliği var. Daha böcek de! Dün bir sinek birçok kez çıplak ayaklarım üzerinde yürüyüş yaptı. Fakat o anlarda da aklımın uydurduğu geçmişe ya da geleneceğe bakan hayali fantezilerinde değil 'şimdi'deyim.

Güneş panelleri ve çit kuşu Köy evimizdeki bahçede çok kuş türü var. Ayrıca üç kuş ailesi evde kendide yuvasını yaptı. Bir çift çit kuşu yuvası kapının yanındaki oluğunun arkasında kurdu, bir çift mavi baştankara yatak odasımızın penceresi yanında koyduğumuz yuva kutusunda, henüz tespit etmediğimiz üçüncü kuş çifti mutfak vantilatörünün borununda. (Bu yüzden mutfakta yemek hazırladığımızda vantilatörü kullanmayıp pencereyi açıyoruz!) Oturma odasımızdan er çit kuşunun bahçeden yuvaya ve tersine sık sık yaptığı hareketlerini izliyorduz. Pazartesi günü iki işçi, çoktan kurdurtmak istediğimiz güneş panelleri çatıya koymaya başlamak için geldi. Evdeki kuşların nerede olduğunu anlattım. İki günde enversörü ve kablolarıyla yirmi paneli koydular. Elektrikçinin bağlantıları yapacak ve resmi belgelerin alınacak zaman elektriğimizi güneşten üretip tüketeceğiz. Ama bugün çit kuşumuz görünmüyor. Eşim çok üzüldü.

25 kilometrelik yürüyüşü bitirdik (2) Pazartesi günü güzel değildi. Her ne kadar hep yağmurlu olmasaydı da çok sisli bir gündü. Dağ sırtınden vadiye uzanan manzara yoktu. Güneşi evimize geri dönmek için arabamıza binmeden önce görmedik. Ama patika ve yangın şeridiyle traktör ve orman yolundan de geçen o rota güzeldi. Ne kadar güzel ki dağçılık kulübümüzün e-postamıza gönderdiğin GPS trakını alarak eşimla güneşli bir gün orada tekrar yürüyüş yapmanızını düşündük. Atlantik Okyanusuyla Akdenizin etkinlerin sınırının bölgemizden geçtiğinde doğudan batıya yayılan sıradağların kuzey tarafında sık sık kayın ağacı var, güney tarafında ise pırnal meşesi; sınırın merkezinde iki taraftadaki bu ağaçların altında çok tane şimşir de var. Yürüyüş yaptığımız yer böyleydi. Ormandan dışında dağ sırtında şu anda çok renkli çiçek var. Pazartesi günü onların arasında bazı türü orkide de gördük.

25 kilometrelik yürüyüşü bittik (1) (geçen haftanın birinci notuma bak) Dün ilimizdeki küçük bir köyden dağcılık kulübümüzün bu seneki düzenlediği özel yürüyüş çıkışına katıldığı iki-üç yüz yürüyüşçü sabah saat sekizde ayrıldık. Derhal Tortura adlı bir tırmanışa cikarmaya başladık. Çağdaş İspanyolcada 'Tortura' kelime 'işkence' anlama geliyor ama bence eski dilde 'zikzak şeklinde kıvrılan yol' edo böyle bir şey demek istemiş. Yürüyüşün yarış olmadığı halde yürüyüşçüler heyecanla hızla yola düştük. Eşim için bu heyecan baskını, tırmanışı gerçek bir işkenceye benzetti. On beş yıl daha önce tüberküloza yakalandı. Tedavi edildikten sonra iyileştirdi fakat akçiğerde açık olmuş delikçikler yüzünden yokuşlarda rahat çıkması gerekiyor. Tırmanışta nefes alması zorlandı, üç dört kez mola vermesi gerekiyordu. O uzun tırmanışı bitip birinci kontrol yerinde biraz yedikten sonra iyileşerek tüm yolu boyunca yorgunlamasından başka sorunu yoktu. (Yarın takip edecek...)