Sarılma...

Bildiğimiz gibi her ülkenin kültürü kendine özgüdür. Bu yüzden insanlar birbirleriyle mesafeliler. Karşımızdaki insanın vereceği tepkiden çekindigimiz için, nadiren  duygularımızı ifade ediyoruz.  Ama ben  duyguları ifade etmenin, insanın tüm doğasını olduğu gibi gösterebileceğine inanıyorum.
Annem, derin siyah gözleri, uzun koyu saçlarıyla güzel ve zeki bir kadın olmasına rağmen, mermer kadar sert bir kalbe sahip. Yanlış hatırlamıyorsam eğer, Annem bana neredeyse hiç sarılmadı.
Babam yurtdışında çalışırken annem beni yalnız yetiştirdi, bu yüzden ailemin tek çocuğu olduğumdan dolayı, kendimi bildim bileli annemle birlikte yaşıyorum. Ben büyüdüm gibi ama gündelik yaşamın acele ve koşuşturması ve dünyanın yavanliği beni gerçekten yordu. Sonra bir gün anneme (ve Dijie? )sordum: " Her anne kızını kucaklar, sen neden bana hiç sarılmadın? " Kısa bir duraklamadan sonra yanıtladı: " Eğer üzgün, kırılgan veya yorgun hissediyorsam, sana sarilmam senin olgunlaşmana ve güçlü olmana nasıl bir katkı sağlayabilir ki ? Sen ağlarken kalbim de seninle birlikte ağlıyor. Ama (du vida?)senindir ve tek başınasın. "O anda annemin bana olan  sessiz sevgisine ikna oldum.
Bugün, hayattaki iniş ve çıkışlara karşı bende de cesaret ve inanç var. Ama içten içe, hala annemden bir sarılma bekliyorum.

Elimden geldiği kadar düzeltmeye çalıştım.

Umarım yardımcı olabilmişimdir.