Macera 2 Geçtiğimiz haftaları evde kalarak geçirmem rağmen haftada birkaç kere şehir merkezine gittim. Fakat her dışarı çıktığımda inanılmaz maceralar yaşadım. Geçen hafta bir arkadaşıma veda etmek için metroya binip ona ziyaret ettim. Maske takarak beraber sokağa çıkınca yakında güneşli bir yer bulup orada sohbet etmeye başladık. Yarım saat boyunca geçtiğimiz haftalarda ne yaşadığımızı ve önümüzdeki haftaları nasıl geçireceğimizi konuştuk. Arkadaşımdan erken ülkeme geri döneceğim için bu son buluşmamızda birbirimize veda ederek metro istasyonu yönüne yola çıktım. Bu Yolda yürürken iki polis arkamdan koşarak bana yaklaşınca genç bir polis "kaç yaşındasın?" diye bana sordu. "Otuz yaşındayım" diyerek kimliğimi gösterdim. Türkiye'de genelde Doğu Asyalılarının gerçek yaştan genç göründüğünü bildiğim için şaşırmadım. Genç polis, "neden maske takmıyorsun?" diye devam ederek beni polis arabasına bindirmeye çalıştı. "Sokakta maske takma zorunlu değil" diyerek neden polis arabasına binmem gerektiğini sormama rağmen soruma cevap vermeden polis arabaya binmeye zorladı. Bu arada yaşlı polis sokakta yürüyen bir adamın maske takmadığı için durdurup onu da polis arabaya binmeye zorladı. Adam bir dakika boyunca özür dilediğinde genç polis yaşlı polise ne yapalım diye sorunca yaşlı polis adamı tahliye ettirdi. Hukuktan yaşlı insanın kararları daha önemli olan ülkede artık insanların nasıl hissettiğini anlayabilirdim. Genç polise "abi, maske takma zorunlu değil, ben anlamadım lütfen" dediğimde onun benden daha genç olduğunu fark ettim. Artık türk kültürüne adapte olduğuma sevindim. Arabamız on dakika boyunca sürünce polisler "burada gidebilirsin" diyerek beni indirdiler.

Macera Geçen birkaç hafta normalde evde kaldığım halde, haftada bir kere şehir merkezine gittim. Fakat dışarı çıktığımda her kere inanılmaz macera yaşadım. Üç hafta önce ayakkabıyı almaya metroyla şehir merkezine gittim. Yarım saattir ayakkabı dükkanını arayarak dolaştıktan sonra bir dükkana girdim. Maalesef hiç bir ayakkabı beğenmedim. Sonunda hoşma giden tek ayakkabının fiyatını dükkanın sahibine sordum. Adam 130 TL deyince ona neden o kadar pahalı olduğunu sordum. Abam diyor ki oradaki ayakkabı hepsi hakiki deriymiş. Aldığım ayakkabı hakiki deri gibi gözükmediği adama söylediğimde, o kızarak bana "ben müslümanım, müslüman yalan söylemez" didi. Ben o adamın yalan söylediğini demedim, sadece ayakkabının hakiki deri gibi gözükmediğini dedim ki çok şaşırarak dükkandan çıktım. Başka bir ayakkabı dükkanında bir genç kız personel benim önümde başka bir personele beni ima ederek "bu çocuk çinli" diye konuşuyordu. Ben "insan bu kadar cahil olabilir mi?" diye bana sorarak dışarı çıktım. Sonunda artık bir dükkanda ayakkabını alınca eve gitmek için metroya bindim. Metro içinde otururken bir kaç genç çocuk bağırarak benim vagonuma girdiler. Bir genç çocuğun elinde bir kısa bıçağını tuttuğunu görünce, birbirine kavga yaptıklarını fark ettim. Hemen ardından bıçaklı genç benim önümde başka birinin karını bıçakladı. Metro istasyonuna varınca yaralanan çocuk inleyerek vagondan çıkınca tedavi aldı. Sadece alışveriş için dışarı çıktığımda o kadar inanılmaz maceralı bir gün olduğu ki, gerçeküstü bir rüya görmüşüm gibi hissettim.

Cumartesi günlüğü Şubat ayında yeni bir oda bulduğumda dünyanın bugünkü hale geldiği fikrim tabii ki kafamda yoktu. Sonuçta odamda kalmak zorunda olduğum için çok uygun bir oda seçmişim. Odamda çok güzel Boğaz manzarası var. Boğaz'da akan suyun kimi zaman farklı rengi gösterdiğini fark ettim. Güneş ışığı her sabah odama gelince gece geç saatte yatsa bile öğleye kadar yatakta kalmam mümkün değil. Sokağa çıkma yasağı çıkmadan önce bu kadarki sessizlik hiç yaşamadım. Evimin önündeki ağaçta öten kuşların sesi yankılanıyor. Sadece sokakta süren arabanın miktarın azaldığı için mahallemin ve odamdan gördüğüm manzara bu kadar değişti ki, istanbul'un bugünkü gibi gelişmeden önce istanbul'da yaşayan şairlerin tamamen farklı bir şekilde dünyayı algıladıkları hayal etmek çok kolay.

Spor yaparken Sağ kolum ve kalçam, cumartesi günü bovling oynadıktan üç gün geçtiği halde hala ağrıyor. Ben bovling sevmiyorum. Neden bovling oynadım? Çünkü arkadaşım beni doğum günü ve aynı zamanda veda partisi olarak bovling oynamaya davet etti. İnsanların neden bovling oynamasını hiç anlamıyordum. İnsanlar top yuvarlar ve lobutu devirir. Sadece bununla sevinir. Tabii ki çok kez oynayarak yeteneği geliştirmek güzel bir şey, ama çoğu insan sadece yılda bir kere ya da bir kaç yılda bir kere oynar. Demek ki çoğu insan her hangi bir fırsatta herkesin deneyimsiz olduğu için bovling oynar. Bu kez partisine davet edilmiş olan birini sevmediğim için katılayıp katlamayacağımı düşünüyordum. Yani onun davranışından beni sevmediğini fark ettiğim için onunla görüşmek istemiyordum. Normalde önsezime güveniyorum. Önsezimin reddetmesine rağmen giderken bir çok durumda pişman olmuştum. Yine de sadece onun için arkadaşımın daveti geri çevirmek istemiyordum ve sevmediğim insan ila beraber zaman geçirmek zorunda kaldığım bir durumu idare etmeyi denemek istiyordum. Sonuçta önsezim haklıydı. Partiyi bütün olarak görünce eğlenemedim. Sevmediğim insan ila zaman geçirmek o kadar kötü bir şey. Bitişe kadar onunla hiç konuşmadık. Yine de bovling oynarken onunla beraber geçirmek zaman bile eğlenceliydi. Bunun sporun insanı birleştirebilen bir şey olmayı gördüm.

Yeni bir bakışla Değişim öğrencisi olarak İstanbul'a geldiğimden beri bir buçuk ay geçti. Yurt dışındaki yaşamımın ilk kez olmadığı için ilk kez olarak yabancı ülkede yaşamaya başlayan değişim öğrencisinin dereceye kadar stresli olmuyorum. Yine de yeni bir kültürdeki hayatı gençliğimde hissettiğim gibi zevk alamıyorum. Bu seferki amacım Türkçe becerimi geliştirmektir. Buraya gelmeden önce bu amacım için hazır olduğum halde, şimdi Türkçe makaleleri okurken her an sözlükte bilmediğim kelimeleri aramaya artık sinirleniyorum. Elbette yeni bir dile hakim olmaya inanılmaz çok zamanı harcanması gerekiyor. Fakat buraya gelmeden önce Almanya'daki yaşamaya her açıdan tamamen alışmak için, yani her konuyla ilgili yöre sakinleriyle sohbet etmek için dört yıl hiç yetmemesini yaşadığım için Türkçeye hakim olmak süreci inanılmaz uzun süreç olarak hissediyorum. Ayrıca bu sefer yedinci kez olarak Türkiye'ye geldim ve bu da yeni bir kültürde yaşarken hissetilebilen keyifi azaltan bir sebep olabilir. Yani kısacası artık yaşlanmışım. Üzüldüm. Dünyayı nasıl her zaman yeni bir bakışla algılayabildiğimi düşünüyorum.

Derste Türkiye'nin tarihi ve edebiyatı adlı derste her hafta bir romanın kısa bir kısımı okuyorum. Hocamızın geçmişteki başka iki derse de katıldım. Şimdiki derste özellikle romanlarda tarihi olaylarının nasıl gösterildiğini ve hikayeye nasıl bağlandığını dikkatle okuyoruz. Osmanlı romanından başlayıp Halide Edip Adıvar veya Nazım Hikmet gibi önemli edebiyat eserlerini de okuyup Elif Şafak gibi çağdaş Türkiye edebiyatını da okuduk. Zülfü Livaneli de okuduğumuz yazarların biriydi. Onun eserini okuduğumda müzisyen olarak bilinen bir sanatçı olduğunu öğrendim. Adını hiç duymamıştım. Onun eserini okuduğum dersten sonra bir kaç sene önce bulup çok sevdiğim bir şarkın aslında onun şarkı olduğunu yeni öğrendim ve çok şaşırdım. Uzun zamandır Türk kültürünü takip ettiğim için bazen böyle şaşırtıcı bir şekilde yeni bir şey keşfediyorum.

İlk kez Mutfakta bulunan gitarımı alıp dışarı çıkıyorum. Trene binip üçüncü istasyonda iniyorum. Her zamanki gibi belediye binasının önündeki sokakta oturuyorum. Sırt çantamdan küçük kamp sandalyesini çıkarıp yere koyuyorum. Gitar çantasını açıyorum. Bazen ilki önce sigara içiyorum. Sonra gitar çalarak şarkı söyemeye başlıyorum. Sokak müziği başladığımdan iki ay geçti. Geçen sene, on üç yıl aradan sonra gitar çalmaya başladığımda sokakta çalmayı hiç düşünmedim. Aslında kendi şarkı söylemek istemiyordum. Okul arkadaşlarımla beraber Türk müziği yapmak planımızın gerçekleştirilmediğinden tek başma sokağa çıkmaktan başka yapabilen hiç bir şey kalmadı. Yani evde yalnız gitar çalarken bu gerçekten müzik mi diye kendime sordum. Müzik, dinleyici olmadan müzik olamaz. Mert ayında geceyarısı hiç kimsenin yürümediği serin bir sokakta birkaç kere prova yaptım. Sokak müziği yaptığım ilk gün biraz geç sokağa çıktım. Akşam saat dokuzda başladım. Yaya çok azdı. Yarım saat geçtiğinde benim Japonya'daki okul arkadaşımın arkadaşının düzenlediği Bülbülüm Altın Kafeste'yi çalarken bir adam bana yaklaşınca Türkçede "para koyabilir miyim?" diye sordu. O muhtemelen iş için Almanya'ya gelen bir Türktür. Ben teşekkür ederek para alınca bu adam yoluna devam etti. Ne kadar güzel bir andı bu. Çalmamın kaliteli olup olmadığı önemli değildi. Ben ve o adam, ayrı yerde, ayrı zamanda doğduk, büyüdük. Ama aynı bir şarkı dinledik ve sevdik. Bir şarkı, Mustafa Kemal'ın da sevdiği bu şarkı, o gün bizi bağladı, böyle düşündüm.

Kuş sesi Geçen hafta uzun bulutlu kıştan sonra ilk kez hava açık oludu. Gerçekten uzun zaman sonra pencereden güneş ışığının girdiğini gördüğüme sevindim. Kuzey Almanya'da üç sene yaşadıktan sonra sevdiğim Danimarkalı ressam Vilhelm Hammershøi'nin neden çok gri resimleri çizdiğini anladım. Yani bu bölgede bulutlu günler normal bir şey. Bu arada dışarda kuşlar ötemeye başladı. Çocukken evde üç kuşumuz vardı. Maalesef bir gün onlarla ilgilenen kedimiz tarafından saldırıldığıda öldüler. Aslında bunun dışında kuş hakkında hiç bir özel hatırım yoktu. Fakat Türk halk müziğini dinlediğimden beri sözlerinde kuşun sıkça gözüktüğünü fark ettim. Şimdi kuş sevdiğim hayvanlarından biri oldu. Hafta sonu kuşların sesini dinlemek için yürüyüşe çıktım. Biraz yaşlanmışım.