Je recommence Bon, il y a beaucoup de temps que j'ai écrit le dernier article en français ici à italki. Depuis que j'avais abandonnées les cours de traduction de français le deuxième semestre à l'université j'ai presque jamais eu l'opportunité de le pratiquer. C'est dommage et je le regrette. Maintenant j'étudie le master d'interprétation de conférences avec l'espagnol comme langue étrangère principale, mais les prochains mois j'aimerais améliorer mon français jusqu'au niveau que en automne je puisse participer dans le cours d'interpretation de cette première année. Le prochain semestre je vais m'inscrire à un cours de langue à l'université pour refraîchir ma connaissance et en été je voudrais passer quelques semaines en France pour travailler, pour voyager et pour pratiquer la langue.

Morriña Ás veces, pola noite, fico sen durmir. Veñen e van os pensamentos: Cando penso Nos xantares excesivos de dúas horas Compartidos entre sesiois de traballo solitarias; Nos solpores sobre as ondas do mar de Vigo (se vistes meu amigo?) E nós alí sentados, na area branca da praia urbá; Nas horas de conversas aleatorias na mesa da cociña Pasada a medianoite e cun ColaCao na mao; Nas excursiois e festivais, rematadas (polo xeral) En quedar a durmir todos na casa de alguén; Nos intres serenos, innumerábeis, Crendo que nada puido ser mellor. Cando penso en todos aqueles momentos, Sei Que fun feliz. E ao final e ao cabo, É a morriña que fai volver.

O último recuncho Nun país afastado, nunha rúa estreita nas periferias, no último recuncho dun pequeño café estou sentada e escribo estas liñas. Eu? Chámome desastre, encantada. Atópome nun estado de ánimo triste. É como se o destino non quixese que eu faga o que pretendo facer. Paréceme que todo vaia en contra de min. Non sei se é unha parvada pensalo desta maneira. En principio me vai ben na vida, mais con certas cousas nunca tiven sorte. Aínda que en moitos casos non é a miña culpa, volto e volto a liarme con elas. Agora ben, afastarme moito máis non podo. O último recuncho é este, precisamente este ao que decidín fuxir. E de que fuxo? Coido que das posíbeis decepcións das que nin se sabe se se vai realizar ou non. Mais eu teño medo delas, delas e mais das expectacións non cumpridas e sobre todo da incerteza de carallo que as antecede. Ai, ocorreume de novo. Cando empezo a darlles voltas aos meus pensamentos cústame moito parar. Sempre teño que volver a lembrarme que, moitas veces, as cousas non son só brancas e negras, así tal cal. Tamén debería deixar de chamarme desastre; non son capaz de entrar nas cabezas doutras persoas, mais maloserá que non sexan menos desastre ca min.

Impresións Pasou xa bastante tempo desde que escribín a miña última entrada en italki porque estiven moi ocupada, mais como agora me peta e tenors tempo, pois, velaquí unha nova redacción miña. A finais de agosto cheguei a Galicia, a Vigo máis precisamente. Estivera aquí xa o ano pasado, só algúns días para coñecer un pouco a zona e falar galego. Esta vez, porén, é distinto. Vou quedar ata verán, durante todo o curso académico, xa que agora eu tamén pertenzo ao grupo "ilustre" ese de estudantes de Erasmus. O cliché que moita xente ten dos estudantes de Erasmus pódese explicar con poucas palabras: son unha banda de festeiros que van a outro país pasando os seus días andando de esmorga, sen estudar nada e relacionándose exclusivamente entre si. Non creo que seja somente un cliché - en moitos casos é verdade. Eu sempre sabía que non quería entrar nesa "burbulla" Erasmus e así e como estou a manexar a miña estancia. Non coñezo moitos Erasmus e apenas asisto a eventos organizados para eles (que con frecuencia queren dicir, como xa dixen, andar de esmorga). Pois, que cada un faga o que queira, mais para min non é algo que me apetece moitísimo. Prefiro coñecer xente local, aínda que non sempre é doado. Amais, coa realidade lingüística que enfrentamos, é aínda máis difícil atopar persoas coas que falar galego, un feito que me resulta bastante frustrante. Eu estou en Galicia para practicar galego; se me interesase practicar unicamente o castelán, tería ido a unha rexión monolingüe. No entanto, polo menos na uni escoitase máis galego ca en Vigo cidade, e a maioría das miñas asignaturas tamén son en galego. Así que supoño que aínda así vou mellorando, iso é o que digo a miña profe de galego de Alemaña ao contestar o meu mail. Graciñas polas vosas correccións e un saúdo.

Horoskopo bat azterketarentzat Datorren asteazkenean daukagu gure euskarako asterketa eta idazlana horoskopo bat izango da. Klasetan praktikatu dugu, baina beste bat horoskopo idazteko asmoa daukat hemen Italkin. Mila esker zuen zuzenketagatik. Abenduaren 22an urtarrilaren 20an bitartean jaioak Capricornus dira. Esaten da Capricornusak langileak eta zehatzak direla eta batzuetan, lan gehiegi egiten dute. Horrela, ez dira irudimentsuak, buru errealista daukatela. Oso burugogorrak izan daitezke eta nahi dutena lortzen dute. Capricornusei leku propioa edukitzea gustatzen zaie eta, askotan, ez dute emozionik erakusten. Normalean, errutina eduki behar dute eta ez dute gauza berriak egitea gustura. Zodiakoko zeinu honetan jaioak egoistak ematen ahal dute, baina ez da horrela. Egia esan, maitagarriak dira eta pixka bat lotsatiak ere. Nahiz eta zinikoak dirudite, pertsonak leialak dira eta erraz lagunak egin ahal dituzte. Capricornusek Taurusekin eta Virgoekin ondo konpontzen dira esaten da.

Manfred Gnädinger e a Costa da Morte – unha vida en plan obra de arte 1 Ola a tod@s! En vez de facer un exame a nosa profe nos deu un texto para traducir e teño aquí unha parte del. Agradézovos tódalas correccións tanto ortográficas como estilísticas que consideredes necesarias, graciñas! Na pequena parroquia pesqueira Camelle na Costa da Morte apareceu no ano 1961 – ou 1962, non se sabe moi ben – un rapaz alemán descoñecido: só, ben vestido e cunha mochila como a súa única equipaxe. Non foi ata 50 anos máis tarde que se soubo que se trataba de Manfred Gnädinger, un antigo rapaz de pastelería. Naceu o día 27 de xaneiro en Radolfzell e pasou a escolaridade en Böhringen no estado federado alemán Baden-Württemberg. No ano 1953 rematou con boa nota a súa aprendizaxe no Café Keller, onde se di que serven a mellor Torta de Selva Negra do mundo. Porén, polo seu futuro tiña outros plans: quería ser artista. A finais dos anos 50 Gnädinger expuxo autorretratos e gráficas en Lucerna e Basilea, Suíza. A resonancia da prensa local foi moi mala, un crítico dun diario de Basilea chamoulle "inmaturo e sen disciplina". Entón Gnädinger foise a Italia. Iso era unha viaxe moi popular para as almas inquedas de alemáns que estaban á procura de si mesmos. Logo traballou como asistente educativo nun reformatorio e volveu á súa casa natal. No entanto, non aguantou estar aí durante moito tempo e un día pediu as seu irmán que o deixase nalgún lugar adecuado onde facer autostop. Así comezou a súa derradeira gran viaxe que o levou á pequena vila Camelle na Costa da Morte galega, moi preto de Fisterra. Non falaba nada de castelán e os locais levárono a Eugenia Heim, a muller alemá do profesor Pepe Baña, que lle alugou unha casa na entrada da aldea. Aí Gnädinger instalou un museo das súas obras. Logo Heim morreu dunha enfermidade grave e súa familia non tiña entendemento polo rapaz alemán que transformara a súa casa nunha galería. Así el tivo que abandonala, mais non desmaiou. Comprou un rochoso soar preto do porto onde non se podían construír casas, mais só alpendres que empregaban os pescadores para as súas redes e nasas. Foi buscar diferentes materiais e edificouse unha cabana sen auga ou electricidade na que vivir. Comezou a arrodearse de esculturas que ía formando de rocha, morteiro e obxectos do mar. Parece que a paisaxe da Costa da Morte marcada por rochas redondas como bólas xigantes esquecidas no terreo inspirárano en formas que fan pensar nas obras do arquitecto catalán Gaudí.

Matchday Vandaag hebben we weer een wedstrijd gehad. Het weer was mooi, maar het resultaat was het niet. Na de rust was het nog 2:3 en dan hebben we 4:7 verloren. De trainer heeft me niet ingewisseld en dus was ik een beetje teleurgesteld. Het is nog niet zo lang geleden dat ik weer begonnen heb met voetballen en ik snap dat er betere speelsters dan mij zijn, maar ik had zo graag meer kansen om te bewijzen, dat ik me al erg heb verbeterd. In de andere ploeg waren ook twee speelsters wie ik al ken omdat we in de universiteit samen voetballen, dus had ik graag tegen hen gespeeld. En de statistiek zegt dat we nooit hebben verloren wanneer ik heb gespeeld. Het is waarschijnlijk toeval, maar misschien had ik echt iets kunnen doen? Nu zijn er nog twee wedstrijden in de competitie en daarna spelen we de finale van de beker - tegen dezelfde club zoals vandaag. Daar heb ik nog een kans om tegen mijn collega's van de uni te spelen als ik de trainer maar in de andere wedstrijden kan overtuigen. Verder trainen, ik heb nog drie weken tijd.

Por fin, máis galego: Onde Hérculos gañou o xigante Velaquí unha parte da miña tradución dun texto (en alemán) sobre a Torre de Hércules na Coruña. Por favor, avisádeme se hai algo que soe raro o cousas que non se entenden. Graciñas! Nas aforas da Coruña atópase o faro máis antigo do mundo. As bonitas igrexas e prazas, porén, tamén atraen moitos turistas. Sobre as rochas cubertas de verde no noroeste de España domina, maxestosamente, a Torre de Hércules. É o faro máis antigo do mundo aínda en funcionamento. Dende hai case 2000 anos está aí, destruído varias veces ao longo do tempo reconstruído cada vez para indicarlles aos mariñeiros a camiño no Atlántico. Para Manuel Mosquera, que vive na cidade portuaria dende que naceu, é algo mai especial e ao mesmo tempo unha parte normal da súa vida diaria. Como fareiro garda o símbolo da Coruña dende hai dez anos. (...) Ao rei Alfonso X. o Sabio (1252 – 1284) esta historia pareceulle demasiado sinxela. Tiña outra versión: Houbo un tempo que o heroe grego Hércules chegou á rexión para liberala do dominio do xigante Geryon. Dise que loitaran durante tres días e tres noites antes de que gañase o fillo de Zeus. Arriba dunha rocha preto do mar o grego enterrou o seu adversario e, segundo a lenda, construíu un faro enorme xusto nese lugar. (...) Cara ao leste Manuel Mosquera mira sobre a Ría da Coruña, de aparencia azul e prateada brillante. É unha das numerosas entradas do mar da rexión. No horizonte avístase a pequena illa A Marola. „Quen navegou aquí pode navegar en todo o mundo“, como di o refrán dunha canción antiga. Aos galegos gústalles eloxiar a ferocidade das súas augas. (...) Aínda hoxe, durante a actual crise económica, sobre todo a xuventude do norte de España fai as maletas para mudarse a outro lugar onde atopar ocupación. O guía turístico Daniel Malvido, que naceu no ano 1982, os pode entender perfectamente. Sube ao faro de Mosquera con case tódolos seus grupos de turistas. „Moitos amigos meus son sobrecualificados para os seus traballos, mais non gañan suficiente para vivir.“ El mesmo, pouquiño a pouquiño, estableceu unha empresa propia. Quere vender o „Slow Travel“, unha maneira lenta e sustentable para viaxar. Durante os seus estudos pasou moito tempo no estranxeiro para aprender o máis posible sobre o sector do turismo. Estas viaxes as financiou como suplente na lonxa do porto, un dos puntos de comercio de peixaría máis grandes do país.

Voetballen Ik had even zin iets in het Nederlands te schrijven. Dat heb ik al lang niet gedaan. Vanavond was ik voetballen in de sporthal van de universiteit, zoals iedere dinsdag, maar vandaag was het leuker dan gewoonlijk. Er waren niet zo vele mensen dus hebben we allemaal de hele periode gespeelt en ik heb een doelpuntje gescoort. Ik heb ook een beetje met een meisje gepraat wie ik al eerder gespeelt heb. Zij kan heel goed voetballen ofschoon ze enkele jaren niet meer "echt" heeft gespeelt, alleen maar in de universiteit. Ze heeft me vertelt dat ze tien jaar in een club voetbalde toen ze op school was. Ik heb alleen maar in de herfst weer angevangen te voetballen en er zijn talrijke zaken die ik nog moet verbeteren, dus is zij een beetje een voorbeeld voor mij. Ik denk dat ik nog veel kan leren van haar en van de andere spelsters. Wat het voetballen betreft, heb ik al een nieuwe reis gepland. In april vertrek ik naar Amsterdam een vriendin te bezoeken wie daarheen verhuisd is en als ik al in Nederland ben gaan wij ook de wedstrijd van de Oranjevrouwen in het stadion van Eindhoven zitten te kijken. Ik kijk ernaar uit, maar eerst moet ik morgen mijn het laatste tentamen schrijven.