Normalleşme Bu günlerde çok sık kullanılan bir kelime bu normalleşme. Yine de ifadesi biraz garip. Mesela eskiden hayatımız normal mıydı? Kendime sorsam pek söyleyemem. Çok fazla zaman ve enerji harcıyordum işyerime. Uzun süre bir şey yapmaya çalışıyordum ve güzel bir sonuç göremedim. İşsiz olunca bunu farkettim, kendimi sorgulamaya başladım. Çok üzüldüm. Peki "normal" terime bıraksak eski hayatımıza dönmek mümkün mü? Onu da pek sanmıyorum. İki buçuk ay boyunca çok fazla şeyler değişti : sosyal hayatımız, ekonomik durumumuz, gelecek ve siyasiye bakışımız, ilişkilerimiz... İnsanlar, butün bu şeyler anında unutmaz. Bu yüzden normalleşme kelimesini pek kullanmak istemiyorum : bence o bir hayaldir. Onun yerine düşünüyorum ki, ben buradayım, bu günüm var ve en önemli olan, bugün neler yapacağım. Kendimize kapanmayalım, insanlara yardım etmeye çalışalım ve inancımızı kaybetmeyelim. Yeni "normal" böyle olsun, yeter.

Anonslar Kovid döneminden yavaş yavaş çıkıyoruz fakat sokaktaki anonsları bitmiyor. Merak ediyorum; bu anonsları kaç kişi gerçekten anlıyor? Bunları anlamak kolay mı sizin için? Türkçem zayıf, sokağımız geniş olunca çoğu zaman sadece yüksek seste bir şey söylendiği diye anlıyorum, neler söylendiğini hiç bir fikrim yok. Ne yazık biri ölmüş olabilir, önemli bir haber veya önlem olabilir... Bununla ilgili biraz komik bir şey anlatabilirim. Türkiye'ye ilk geldiğimde İstanbul'da biraz kalabalık bir mahallede oturuyordum. Türkçe hiç bilmiyordum. Gece genelde cam açık yatıyordum ve her sabah sanki polis sesi geliyordu sokaktan. Yani polisler, arabadan hoparlörle araba kaldırıyorlardı veya biri şikayet ediyorlardı gibi bir şey. Sanki biraz riskli bir mahallede oturuyordum ve biraz rahatsız oldum. Bir sabah dayanamadım: ses geldiğinde yataktan kalkıp camdan baktım neler oluyor. Ve kızmış olan bir polisin yerinde arabayla gezen bir manavı gördüm. "Patates-soğan bir lira" gibi bir şey bağırıyordu diye anladım. Çok güldüm. Güzel bir dersti.