Kiedyś strzeliło mi do głowy, żeby nauczyć się polskiego zamiast siedzieć z założonymi rękami, bo czas przelatywał mi przez palce. Na początku wszyscy w mojej rodzinie kręcili nosem, gdy dowiedzieli się o tym. Była mi suszona głowa, żebym brał udział w jakimś stażu zamiast się uczyć polskiego. Całe szczęście, że uważałem to wszystko za gadkę szmatkę.

Na pierwszy rzut oka, te wszystkie przypadki były dla mnie czarną magią. Musiałem zakasać rękawy i przećwiczyć to wszystko z pomocą książek gramatycznych. Moim zdaniem trzeba dzielić włos na czworo żeby cokolwiek poprawnie powiedzieć na początku, ale po kilkuset godzinach nauki, te przypadki już weszły mi w krew.