Albo coś ‘jest’ albo tego ‘nie ma’. ‘Jest’ – twierdzenie, a ‘nie ma’ to przeczenie. Czasownik ‘być’ można odmieniać przez osoby: jestem(ja), jesteś (ty), jest (on,ona,ono,to), są (oni,one), jesteście (wy). Pisząc np. ‘Jestem’ wiemy o kogo chodzi. To tak jakby po angielsku powiedzieć ‘am’. Po ‘Jestem’ nic już nie dodajemy – po osoba jest już określona. Przeczenie ‘nie ma’ nie odmienia się przez osoby toteż trzeba dodać o kogo lub o co chodzi. Nie można zatem powiedzieć „Jest mnie w szkole”, ani też „Ma mnie w szkole”. Prawidłowo będzie: Jestem w szkole. W zdaniu nr 1 pisząc „nie będzie” nie wiemy o kogo chodzi. To może być on, ona, itd. Jak dodamy ‘mnie’ to już wiemy o kogo chodzi. W zdaniu nr 2 pisząc „nie będę” jest już wiadomo o kogo chodzi – o mnie. W zdaniu nr 3 pisząc „nie ma” jest sytuacja podobna jak w zdaniu nr 1. Nie wiadomo o kogo chodzi, dlatego żeby to określić dodajemy ‘mnie’. W języku polskim, dzięki temu, że czasowniki (nie tylko –być-) odmienia się przez osoby, jak również przez czasy, można np. jednym słowem powiedzieć coś co w innym, np. w angielskim, trzeba powiedzieć kilkoma wyrazami. Np. I am – jestem, She has broken – zepsuła. Mam nadzieję, że pomogłem.