Uzasadnienie Szanowny Panie Prezydencie Rzeczypospolitej Polskiej. Uprzejmie zwracam się z prośbą o nadanie mi Polskiego obywatelstwa. Jestem obywatelem Białorusi. Mam wyższe wykształcenie. Mieszkam w Polsce trzeci rok. W Polsce również mieszka cała moja rodzina- żona i trójka dzieci. Wynajmujemy mieszkanie w Lublinie. Curka studziuje na uniwersytecie UMCS, dwa syna uczęszczają do liceum i podstawówki. Ja z 2018 roku jestem zatrudniony na stałe w prywatnej firmie "Stolplast", która zajmuje się montażem stolarki aluminiowej i PVC na terenie całej Polski. Dlatego mam świetną możliwość pozwiedzać piękne polskie miasta, obszary i polubić Polskę jeszcze mocniej. Z racji Polskiego pochodzenia posiadam kartę stałego pobytu. Bez względu na to, że urodziłem się w Białorusi od małych lat słyszałem język polski w swoim domu od mojej babci i mamy. Później zdecydowałem nauczyć się samodzielnie polskiej gramatyki i pisma. Dlatego nie miałem problemów z językiem polskim na rozmowie z polskim konsulem w ambasadzie. Dwa lata przed wyjazdem do Polski uczyłem polskiemu swoich dzieci. Dlatego dzieci też nie mieli problemów z językiem w polskiej szkole, liceum i na studiach. Na koniec pierwszego roku w Polsce młodszy syn Jakub miał czerwony pasek, córka Maria- stypendium rektora, a starszy syn Szymon nawet otrzymał stypendium Prezesa Rady ministrów. W drugiej klasie liceum Szymon został też laureatem ogólnopolskiej olimpiady w języku białoruskim. Otrzymując Polskie obywatelstwo mógłbym nie tylko polepszyć moją pozycję socjalną, ale też mieć dużo innych dodatkowych możliwości. W tym- uczestniczyć w wyborach, a również spełnić marzenie całej mojej rodziny- kupić mały domek z ogródkiem pod Lublinem. Bardzo proszę o pozytywne rozpatrzenie mojej prośby.

Musisz to zrozumieć! "Mamy dwie ważne zdolności, które ma tylko człowiek, a nie ma żadna inna istota. To żywa pamięć i fantastyczna wyobraźnia. Teraz siedzisz w domu i cierpisz z powodu tych dwóch zdolności, pamięci i wyobraźni. Cierpisz z powodu tego, co wydarzyło się 10 lat temu. Nie zakładaj, że cierpisz z powodu życia. Cierpisz z powodu swojej pamięci. Już cierpisz z powodu tego, co może się zdarzyć pojutrze. Nie cierpisz z powodu życia. Cierpisz z powodu swojej wyobraźni. Więc cierpisz z powodu ważnych umiejętności, które masz i które sprawiają, że jesteś wyjątkowym życiem na tej planecie. Bardzo żywa pamięć i fantastyczna wyobraźnia. To jest to, na co cierpisz. Kiedy cierpisz z powodu błogosławieństw, a nie przekleństw, kiedy cierpisz z powodu najwyższych wartości zainwestowanych w ciebie - co ci pozostaje? Życie może być serią katastrof, na zewnątrz. Wewnątrz- używasz swojej inteligencji, pamięci i wyobraźni, a co najważniejsze, przywilej bycia najbardziej rozwiniętą istotą na tej planecie. To nie jest nic nieznaczącego, jesteśmy numerem 1! To, że jesteś człowiekiem na ziemi, oznacza, że natura doprowadziła cię na pierwsze miejsce. Jesteś istotą ludzką, co oznacza, że wiesz, jak istnieć, jak być. Gdybyś wiedział jak być, zdecydowanie utrzymałbyś się w błogości. Oto, co musisz zrobić, ponieważ to jest czymś, co jesteś winien sobie. To musi się stać. To jest twoje podstawowe prawo po urodzeniu. Aby twoje doświadczenie życia na tej planecie było przyjemne." Sadhguru

Służba zdrowia. Część 2 Na szczęście miałem swój samochód i następnego dnia już byłem w Mińsku w szpitalu. Żeby do końca było zrozumiałe z tym oparzenem powiem, że leżałem w szpitalu przez półtora miesięcy. Dwukrotnie robili mi przesadkię skury. Zakładali może około pięćdziesięciu szwów. Jeszcze przez miesiąc po szpitalu nie chodziłem do pracy, byłem na zwolnieniu lekarskim. Nie wiem, może moje wydarzenie wyjątkowe i nie można po nim sądzić o poziomie służby zdrowia w całej Polsce. Ale to i nie była jakaś tam nikomu nie wiadoma wieś, a Warszawa!

Służba miedyczna. Część 1 Po raz pierwszy odwiedziłem Polskę jeszcze w tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątym dziewiątym roku. Ale od tej pory miałem w Polsce tylko jedno, ale bardzo nieprzyjemne wydarzenie. Wydarzyło się ono nie tak dawno, około półtora roku temu. Po co chcę o nim opowiedzieć? Myślę, że to jest temat bardzo poważny i może zacikawić każdego. Chodzi o system medyczny w Polsce. Miałem takie nieszczęście poważnie oparzyć się przez ogień. Wydarzyło się to nie w pracy, dla tego nie nosiło żadnych skutków dla kogoś oprócz mnie samego. Na początku nie zdawałem sobie nawet sprawy o poważności tego oparzenia, bo nie chodziło o jakiej kolwiek stracie przytomności, czy o nieścierpnym bolu. Ale teraz myślę, że to z powodu tego szoku, który przeżyłem, kiedy zapalił się na mnie odzież. Kiedy przyszedł trochę w siebie to zrozumiałem, że muszę pójść do lekaża, chociażby po to żeby otrzymać recepta na jakieś leki, których nie łatwo kupić w aptece. Już miałem wtedy Kartę Polaka i mogłem liczyć na pomoc medycznę w Polsce. W najbliższej przychodni musiałem przez więcej, niż pół godziny posiedzieć w kólejce, chociaż powiedziałem, że mam duże oparzenie. Jakiś męszczyzna próbował zwrucić uwagę pracownicy tej "recepcji", mowiąc, że sam wie jak to jest poważnie w takich rzeczach. Wszedł w końcu do jednego z gabinietów, rozebrałem się. Kobieta popatrzyła na mnie, powiedziała, że lepiej by było dla mnie zwrócić się do szpitala, ona nic na to nie może mnie poradzić, nawet wypisać recepty, które wypisuje doktor w innym gabinecie. Było to wszystko powiedziane z takim rozdrażnieniem, że poczułem się nie bardzo wygodnie. Musiałem z powrotem założyć ubranie. Ta moja koszulka z bielizny już była mokra od wyciekającej z licznych pęcherzyków płynu. Usiadłem przed kolejnym gabinietem. Przez jeszcze jakieś pół godziny przyjęła mnie doktorka. Znowu się rozebrałem. To oparzenie wyglądało co raz gorzej. Po kilka pytaniach doktorka wypisała mnie recepta na antybiotyki, pigółki przeciwbólowe i maź na oparzenie. Wróciłem do swojego mieszkania. Na początku nie miałem zamiaru opowiadać o tym wydarzeniu swoim krewnym, ale już rozumiałem, że to nie jest żarty. Wysłałem zdjęcia swojego oparzenia Siergiejuszowi. To jest mąż mojej siostry, pracuje w reanimacji w szpitalu na Białorusi. Kiedy Siergiej zobaczył moje zdjęcia, był szokowany. Nie mógł zrozumieć, dlaczego lekarka mnie nie powiedziała, żeby na tych miast jechał do domu do szpitala.

Katastrofa czarnobylska, część 4 Katastrofa czarnobylska, część 4 Kiedy trzej męzczyźni wrócili na powierzchnie, zadanie zostało wykonane. Pracownicy elektrowni i żołnierze powitali ich jak bohaterów, takie są i byli w rzeczywistosci. Mowią, że ludzie dosłownie skakali z radości. W ciągu następnego dnia wszystkie pięc milionów litrów radioaktywnej wody wyłoniły się spod czwartego reaktora. Do tego czasu jak położona nad basenem topiąca się rdzeń utorowała sobie drogę do zbiornika, wody w nim nie było. Drugiego wybuchu udało się uniknąc. Wyniki badań, przeprowadzonych po tym nurkowaniu, zgadzały się w jednym: gdyby trójka nie pogrążyła się w basen i nie opróżniła go, od parowego wybuchu, ktory zmieniłby bieg historii, zginęliby miliony ludzi. W ciągu kolejnych dni u trójki zaczęli przejawiac się nieuniknione i niewątpliwe objawy: choroba popromienna. Po upływie kilku tygodni wszyscy troje zmarli. Męzczyźni pochowani w olowianych trumnach z lutowanymi osłonami. Nawet pozbawione życia, ich ciała były na wskroś przepojone radioaktywnym promieniowaniem. Wiele bohaterów szli do wielkich czynów dla dobra innych, mając zaledwie małą szansę przetrwac. Ale trzej męzczyźni wiedzieli, że nie mieli żadnej szansy. Oni wpatrywali się w glębi, gdzie czekała na nich pewna śmierć. I zanurzyli się w je. Ich imiona: Aleksiej Ananienko, Walery Bespalow i Borys Baranow. Trzy osoby, które ocalili miliony.

Katastrofa czarnobylska, część 3 Katastrofa czarnobylska, część 3 Wszyscy doskonale rozumieli, że każdy, kto trafi w ten radioaktywny browar, może żyć na tyle, aby zakończyć swoją pracę, ale chyba nie bardziej. Władze radzieckie wyjaśnili okoliczności nadchodzącego drugiego wybuchu, plan jego zapobiegania i konsękwencje: w rzeczywistości to była nieuchronna śmierć od choroby popromienną. Zgłosili się trzy osoby... Trzech męzczyzn dobrowolnie zaoferowali swoją pomoc, wiedząc, że to będzie prawdopodobnie ostatnie, co robią w życiu. Byli to inżynier glówny, inżynier średniego szczebla i kierownik zmiany. Zadanie kierownika zmiany polegało na tym, aby utrzymać podwodnej lampy, tak aby inżynierowie mogli zidentyfikować zawory, ktore trzeba było otworzyć. Następnego dnia czarnobylska trójka załozyła sprzęt i pogrążyła się w śmiertelny basen. W basenie panowała сałkowita ciemność i światło wodo-lampy u kierownika zmiany było podobno słabe i okresowo gasło. Posuwali się w mętnej ciemności, poszukiwania nie przynosiły rezultatów. Nurki starali się zakonczyć radioaktywne pływanie jak najszybciej: w każdej minucie nurkowania izotopy swobodnie niszczyli ich ciała. Ale do tej pory nie znalezione zawory spustowe. I dlatego nadal poszukiwali, nawet pomimo faktu, że światło mogło w każdej chwili zgasnąć, a nad nimi mogła zewrzeć ciemność. Lampa naprawdę przepaliła się, ale stało się to już po tym, jak jej promień wychaczył z ciemności rurę. Inżynierowie zauważyli je. Wiedzieli, że rura prowadzi do tych samych zaworów. Nurkowie w ciemności dotarli do miejsca, gdzie zobaczyli rurę. Oni uchwycili się za nią i zaczęli wspinac się, przechwytując rękami. Swiatła nie było. Nie było żadnej ochrony od radioaktywnej, szkodliwej dla ludzkiego organizmu jonizacji. Ale tam, w ciemnosci były dwie zasuwy, ktore mogą uratować miliony ludzi. Nurkowie odkryli je, i woda popłynęły na zewnątrz. Basen zaczął szybko się opróżniac.

Katastrofa czarnobylska, część 2 Katastrofa czarnobylska, część 2 Tak, dziennikarz Stephen Mcginty (Stephen McGinty) pisał: "To pociągnęloby za sobą wybuch jądrowy, który, według obliczeń fizyków radzieckich, doprowadziłby do odparowania paliwa w trzech innych reaktorach, zruwnałby z ziemią 200 kilometrow kwadratowych [77 mil kwadratowych], zniszczylby Kijów, skaził system zaopatrzenia wodą, używany przez 30 milionow mieszkańcow, i na ponad sto lat północną część Ukrainy byłaby nieprzydatna do życia" (The Scotsman od 16 marca 2011 roku). Szkoła rosyjskich i azjatyckich badań w 2009 roku doprowadziła jeszcze bardziej ponurą ocenę: gdyby topiący się rdzen reaktora osiągnąl wody, to wybuch zniszczyłby połowe Europy i zrobiłby Europę, i częśći Rosji bezludnymi na przestrzeni okolo 500 tysięcy lat". Inżynierowie natychmiast opracowali plan zapobiegania ewęntualnej eksplozji pozostałych reaktorów. Zdecydowano, że przez zatopione kamery czwartego reaktora w аparatach tleniowych (Scuba set, ang.) udadzą się trzy osoby. Kiedy dotrzą do czynnika grzewczego, to znajdą kilka termostatycznych zaworów i otworzą je, tak aby stamtąd całkowicie splynęła woda, dopóki z nią nie weszła w kontakt aktywna strefa reaktora. Dla milionow mieszkańcow ZSRR i europejczyków, których czekała nieuchronna śmierć, choroby i inne obrażenia ze względu na nadchodzący wybuch, to był doskonały plan. Czego nie mozna było powiedzieć o samych nurkach. Nie było wtedy najgorszego miejsca na ziemi, niż zbiornik z wodą pod powoli topiącym się czwartym reaktorem.