Służba miedyczna. Część 1 Po raz pierwszy odwiedziłem Polskę jeszcze w tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątym dziewiątym roku. Ale od tej pory miałem w Polsce tylko jedno, ale bardzo nieprzyjemne wydarzenie. Wydarzyło się ono nie tak dawno, około półtora roku temu. Po co chcę o nim opowiedzieć? Myślę, że to jest temat bardzo poważny i może zacikawić każdego. Chodzi o system medyczny w Polsce. Miałem takie nieszczęście poważnie oparzyć się przez ogień. Wydarzyło się to nie w pracy, dla tego nie nosiło żadnych skutków dla kogoś oprócz mnie samego. Na początku nie zdawałem sobie nawet sprawy o poważności tego oparzenia, bo nie chodziło o jakiej kolwiek stracie przytomności, czy o nieścierpnym bolu. Ale teraz myślę, że to z powodu tego szoku, który przeżyłem, kiedy zapalił się na mnie odzież. Kiedy przyszedł trochę w siebie to zrozumiałem, że muszę pójść do lekaża, chociażby po to żeby otrzymać recepta na jakieś leki, których nie łatwo kupić w aptece. Już miałem wtedy Kartę Polaka i mogłem liczyć na pomoc medycznę w Polsce. W najbliższej przychodni musiałem przez więcej, niż pół godziny posiedzieć w kólejce, chociaż powiedziałem, że mam duże oparzenie. Jakiś męszczyzna próbował zwrucić uwagę pracownicy tej "recepcji", mowiąc, że sam wie jak to jest poważnie w takich rzeczach. Wszedł w końcu do jednego z gabinietów, rozebrałem się. Kobieta popatrzyła na mnie, powiedziała, że lepiej by było dla mnie zwrócić się do szpitala, ona nic na to nie może mnie poradzić, nawet wypisać recepty, które wypisuje doktor w innym gabinecie. Było to wszystko powiedziane z takim rozdrażnieniem, że poczułem się nie bardzo wygodnie. Musiałem z powrotem założyć ubranie. Ta moja koszulka z bielizny już była mokra od wyciekającej z licznych pęcherzyków płynu. Usiadłem przed kolejnym gabinietem. Przez jeszcze jakieś pół godziny przyjęła mnie doktorka. Znowu się rozebrałem. To oparzenie wyglądało co raz gorzej. Po kilka pytaniach doktorka wypisała mnie recepta na antybiotyki, pigółki przeciwbólowe i maź na oparzenie. Wróciłem do swojego mieszkania. Na początku nie miałem zamiaru opowiadać o tym wydarzeniu swoim krewnym, ale już rozumiałem, że to nie jest żarty. Wysłałem zdjęcia swojego oparzenia Siergiejuszowi. To jest mąż mojej siostry, pracuje w reanimacji w szpitalu na Białorusi. Kiedy Siergiej zobaczył moje zdjęcia, był szokowany. Nie mógł zrozumieć, dlaczego lekarka mnie nie powiedziała, żeby na tych miast jechał do domu do szpitala.