opowiadanie_część_1 Wązkie ulicy Lwową po deszczu wyglądały jak ulicy Wenecji. Deszcz w zimie. Tak niby i przyroda plakała ze mną. Blade od chłodu liudzie wracały się do domu, pośpieszały się. A co ja? Siedziałam i zerkałam to w okno, to na ekran mojej komórką. Nie pośpieszałam się. Nie miałam dokąd. Odwracałam się i zobaczałam ich: one siedziały w najciemniejczemu kąciku kawiarni. Oczywiście, że ich rozmowa prawie dobiegła końca, tylko one jeszcze tego nie znały, albo że po prostu nie chciały tego widzieć. On coś mówił, a ona tylko śmiała się. Ta było w tym śmiechu coś takiego.. nie wiem, jak to objaśniać, odkąd miałam takie odczucie, ponieważ byłam bardzo zmęczona. - Przepraszam, pani, poproszę jeszcze wina. Dziękuję. Myślałam, że musiałam napisać wiersz, nie wiedziałam o czym, lub o kim. Wiedziałam, że musiałam...