Vocābula aliēna in linguā Latīnā antique
In Linguā Latīnā nōn modo vocābula gentis Rōmanae (non refert ad civitatem sed populum qui loquitur Latīnā), sed etiam ex linguīs Indoeurōpaeīs et aliīs linguīs bene ūtilia sunt.
Sī librōs histōriae legis (in III conjugationi. Si vis uti subjunctivi debet dicere "legas") , in hīs multa exempla ex Graecā scrībuntur (in III conjugationi). Graecia in tempore antiquō erat patria scientium. Et rēs lūdī et rēs librī bene vocābulīs Graecīs ūtuntur (verbum "uti" utitor casō ablātīvō. Cīvēs vel servī quī recitant, anagnōstēs dīcitur. Lūdus, in quō scientēs docentur, lȳceum vocātur. Sed nōn modo (pro? in?) scientiā, sed in mūsicā quoque lingua Graeca illūstris erat. Poetae, ars litterārium multum vocābulī Latīnae dabant. (Nescio quid dicere velis. Et poetae et ars litterāria multa vocabula Latīnae dabant?)
Praetereā multōrum vocābulōrum (origo Etrusca?) credita est. Ad exemplum, tribūs antiquī Indoeurōpaeī significātiōnem fenestrae nesciēbant, sed Etrūscī eam in domī bene habēbant. Ergo vocābulum fenestram ex Etruscā vēnisse putātur. Sī de domū loquor, locus magnī momentī in hōc est larārium, fānum vel aedis lārum. Lārēs in religiōne Rōmānā deī domūs erant. [anglice: The Lars in Roman religion were the gods (nominative) of the house (genitive)] In rē deorum sunt vocābula de Etruscīs multa. Nōmina multōrum eōrum, sīcut Minerva et Iūnō, ex Etrūriā esse putātur.