วันหนึ่งในเมืองไทย

วันอาทิตย์เป็นวันหยุด เราไม่ต้องเข้าเรียน แล้วฉันกับเพื่อนจะไปเที่ยวที่รังสิต แต่เรามาประเทศไทยแค่หนึ่งสัปดาห์ ไม่รู้ว่าไปยังไง แล้วเราก็ไปถามคนอื่นเมื่อเราเดินออกไป คนใจดีมีเยอะ เมื่อเราไปถามแม่ค้า เธอก็บอกให้(แก่)เราผู้ป่วย แล้วเราก็ขอบใจมากจริง(ๆ) สวัสดีกับแม่ค้า เราขึ้นรถสายสามสิบสี่ไปรังสิต ประมาณครึ่งชั่วโมงก็ถึงตลาดรังสิตแล้ว ในตลาดมีของเยอะ ฉันชอบกินผลไม้ที่สุด แล้วแฉันก็ซื้อหลายอย่าง เช่นมีเงาะ มังคุด ชมพู่และแตงโมและเป็นต้น เสร็จแล้วเรายังนั่งรถสองแถวไปมหาวิทยาลัยนอทกรุงเทพ ประมาณบ่ายห้าโมงเย็นเราก็กลับโรงเรียนแล้ว

เขียนค่อนข้างดีมากเลยค่ะ :)

ตึกระฟ้าและผู้อพยพ (ผมแปลเอง)

ตึกระฟ้าและผู้อพยพ โดย V.S. Naipaul (ผมแปลเอง)

ทุกวันจะมี 1500 คน (ประมาณ 350 ครอบครัว) มาอยู่เมืองบอมเบย์ คนพวกนี้ส่วนมากมาจากชนบท ข้าวของที่เขาเอามามีน้อย แต่บอมเบย์ก็ยังแทบจะไม่มีพื้นที่ให้เขา เมืองนี้แออัดมากอยู่แล้ว พวกตึกเก่าเต็มไปหมด พวกตึกใหม่ เช่นตึกระฟ้า ก็เต็มทั้งนั้น ถ้าขับรถจากสนามบินไปเข้า(สู่)เมืองจะเห็นพวกกระต๊อบตามถนนตลอดเส้นทาง นั่นคือที่อยู่อาศัยของพวกผู้อพยพ บอมเบย์นี้โดน(ถูก)สร้างขึ้นบนหมู่เกาะ มันพัฒนาขึ้นมาเร็ว แต่การพัฒนานั้นไม่ค่อยเป็นระบบ ปัจจุบันนี้แหลมทางใต้ของบอมเบย์เป็นพื้นที่สงวนให้กับกองทัพ นอกจากนั้นแล้วหามีพื้นที่ว่างไม่ บางครั้งอากาศร้อนมาก ถ้าร้อนคนก็จะพากันออกมาอยู่ในที่สาธารณะ การอยู่บอมเบย์คือการโดนเบียดเสียดตลอดเวลา รถติดทั้งวัน แล้วกลางคืนเราจะเดินทางเท้าไม่ได้เสียแล้ว เพราะที่นั่นมีแต่คนนอนอยู่

ฉากต่างๆ โดย Seabrook (ผมแปลเอง)

บทที่ ๑

“บังกลาเทศทั้งประเทศตกเป็นนิคมอุตสาหกรรมเพื่อการส่งออกเสียแล้ว” เขา(กล่าว)ว่า “ประชาชนโดนถอนออกจากชนบท วัฒนธรรมเชิงอุตสาหกรรมกำลังเกิดขึ้น แต่ในกระบวนการที่ว่านี้หาเขาจะมีส่วนรวมหรือไม่ เอาเข้าจริงแล้วจะเรียกคนเหล่านี้ว่าประชาชนก็ไม่เชิง ถึงนี่(จะ)เป็นบ้านเขาก็เถอะ แต่เขาไม่ใช่ประชาชน เขาเป็นทาสของโครงสร้างอำนาจโลก”

บทที่ ๒

ผมเคยเที่ยว(ที่)รีสอร์ทแห่งหนึ่งอยู่เวียดนามเหนือ ไกลจากนครโฮจิมินห์ราว 50 กิโลฯ มันเป็นสถานที่ท่องเที่ยวแบบมวลชน มีลักษณะ(คล้าย)โซเวียต < ไม่ค่อยมั่นใจค่ะ ว่าคุณหมายถึงอะไร>มันเป็นสถานที่น่าสยดสยอง มีร่มใหญ่ๆ หนา(แน่น)กระจายตามชายฝั่ง ชายฝั่งซึ่งโดนมลพิษอย่างหนัก ผมเห็นโรงแรมหรูหราจำนวนมาก มีท่าที(ที่)จะสร้างตึกแบบนี้มากขึ้นด้วย เบื่อชายหาดแล้วผม(เลย)นั่งร้านอาหารอยากลองดื่มเหล้าพื้นเมืองบ้าง ผมเลือกยี่ห้อหนึ่ง ชื่อว่าตุ๊กแก มันเป็นขวดสีเขียวแก่ ของเหลวข้างในดูเหมือนเมฆครึ้ม รสชาติขมมาก ดื่มครึ่งขวดแล้วรู้ว่าทำไมถึงเรียกว่าตุ๊กแกเพราะข้างในมีตุ๊กแกตัวหนึ่งลอยอยู่

กรุงเทพฯ โดย Seabrook (ผมแปลเอง)

ผมเคยพบคนอเมริกันคนหนึ่งในกรุงเทพฯ เขาเล่าให้ฟังว่า ในอดีตชาติเขาเป็นคนลาว ในข้อนี้เขามั่นใจ ตั้งแต่อายุ 8 ขวบเขาตั้งใจแล้วว่าอยากย้ายไปอยู่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เขารู้สึกว่าอเมริกาไม่เหมาะกับตัวเขา เขาก็เลยอยู่ที่นั่นต่อไม่ได้จริงๆ แม่ของเขาเป็นคนสเปน พ่อของเขาเป็นคนเยอรมัน ตอนเป็นเด็กเขามีเพื่อนคนหนึ่งที่เป็นคนอเมริกันเชื้อสายญี่ปุ่น ตอนนั้นสงครามโลกครั้งที่สองได้เกิดขึ้นมาแล้ว ถึงแม้ว่าเพื่อนเขาเป็นคนอเมริกันเต็มตัว แต่เขาก็ยังโดนไล่เข้าไปอยู่ในค่ายกักกัน เช่นเดียวกับคนอเมริกันเชื้อสายญี่ปุ่นคนอื่น(ๆ) รัฐบาลสหรัฐฯให้เวลาเขาเพียงแค่วันเดียวเพื่อเตรียมตัวไว้ก่อนจะเข้าไปอยู่ในค่ายกักกัน

เขาเล่าให้ฟังต่อไปว่า เขาย้ายมาอยู่กรุงเทพฯเมื่อ 30 ปีมา(ที่)แล้ว มีครอบครัวแล้ว มีลูกเลี้ยง 3 คน พวกเขาอยู่ชานเมืองซึ่งห่างไกลจากศูนย์กลางกรุงเทพฯ เมื่อสัก 10 ปีมาแล้ว แถวนั้นมีแต่ควายกับท้องนา เขาไม่ชอบไปเที่ยวกลางเมืองเพราะใช้เวลาในการเดินทางมาก เขาเป็นคนไม่ชอบ(ที่จะ)เสียเวลา

-เก่งมากๆเลยค่ะ :)

เรียนภาษาไทย

ผมอยากเรียนภาษาไทย ผมทำงานกับคนไทยที่พูดภาษาอังกฤษที่ประเทศไทย ผมศึกษาในวันหยุดสุดสัปดาห์