Nasıl hitap etmeli

Bu yaz Almanyaya tatile çıkacağım ve onu dört gözle bekliyorum. İyi ki internetten gayet ucuz uçak bileti de bulabildim. Kalkışıma kadar daha üç hafta var, ama dün İstanbul'a otobüs biletini de almak için bir ofiseye gittim. Çünkü kalkışım Ramazan Bayramı haftasının sonunda, otobüs pek kalabalık olabilir.

Üniversiteye yakında küçük bir ofis vardı. Oraya gidince, çok şaşırdım. O ofis kaybolmuştu! Aslında iki hafta önce oradan bilet aldım, fakat şimdi orada hiçbir şey yoktu ve penceredeki kağıtta ''kiralık'' diye olduğu yazıyordu. Bu yüzden gerçekten sıcak havada daha 15 dakika yürüyüp başka bir ofise gitmek zorunda kaldım.

İkinci ofisin kapısında bir bayan sigara içiyordu. Hiçbir müşteri yoktu ve bence o biraz sıkıldı sıkkındı/sıkılmıştı. Biraz şişmandı ve diğer Türk hanımlar gibi o da çok zorlu gözüküyordu. Ancak, o gerçekten neşeliydi ve iyi çalışıyordu. Biletimde yanlışlık olup olmayacağından emin olmak için bana sormayı tekrarladı/tekrar sordu. Az sonra onun sayesinde istediğim bileti alabildim.

Halbuki sadece çok küçük bir sakınca vardı. O birkaç kere beni ‘Yumi’ diye çağırdı. Belki üniversite öğrencisi gibi çok genç olduğumu düşündü, çünkü Asyalı kızlar Türklere göre gerçekten genç gözüküyor. Ama, eminim, aslında ondan daha yaşlıyım. Neyse, ben müşterdi yalnızca bir müşteriydim, sadece ‘Yumi’ biraz fazla sıcak kanlıydı, değil mi?

Çam Kozalağı Komplosu (hikaye)

Bir zamanlar, çok zengin bir adam varmış. Hayatta bu adamın tek amacı paraymış (Bu adamın hayattaki tek amacı paraymış). O bir elektronik şirketinin patronuymuş ve bu şirkette binlerce kişi çalışıyormuş. Bu adaman fazla kötü değilmiş ama aynı zamanda, fazla cömert de değilmiş. Çoğu kez, kendinin/kendisinin para tutması kazanması için, başkalarını (accusative) aldatıyormuş. Şirketi güzel bir vadideymiş bulunmuş ve etrafında yemyeşil bir çimen tarla varmış. Onu görseydin, ilk bakımda bakışta, bir çiftlik olduğunu sanırdın. Şirkette çalışanlar, yakında bir köyde yaşıyor, haftada dört beş şirkete gidiyormuş. Bu şirket İinternet üzerinden, nadir çam kozalağı ve başaka ormanlardaki bitkileri satıyormuş. O zaman, çam kozalağı moda olduğu için, herkes çam kozalağıyla süslenirdi. Kadınlar çam kozalağını elbisede giymiş, erkekler şapkada giymiş. Evler bol bol çam kozalağıyla süslenmiş. Herkes çam kozalağı için çıldırdıırmış. Bu nedenle, şirketi çok popülermiş.

Bir gün, patron daha çok para kazanmak için aklına bir fikir ona gelmiş. İşçinin köyün yerine, bir lunapark kurmak istemiş. Aileleri başka bir yere taşırıp, işçi sadece lunaparkta kalır (I couldn't understand here). Bu planıdan bahsedersek (if we mention this plan), herkes ayaklanacağını bilmiş, ve bu yüzden, gizlice planı harekete koymuş/sokmuş. İnşaatçıları kirayla tutmuş ve bir an önce gelmesini istedimiş.

Birdenbire, inşaatçılar işçilerin köyüne gitmişler, binaları yıkmaya başladımışlar. Anneler ağlayarak evlerinin kırıldıklarını görmüş ve babalar bağıra bağıra eşlerinin (their wives) ve çocuklarının taşındıkları görünce, delirmiş/çıldırmış çıkmış.

Köyün hocası, ismi Mehmet Hoca, bu şeyin çok yanlış olduğunu bilmiş/anlamış ve acımasızlığın durdurması gerektiğini bilerek/düşünerek, köyü kurtarmak için bir maceraya atılmış. Mehmet Hoca gayet/oldukça yaşlıymış, yaklaşık 80 yaşındaymış. Yaşlı olduğu olmasına rağmen, çok heyecanlıymış. Onun herkesi kurtarması gerekiyormuş çünkü tüm işçiler zincirlerdele bağlandımış, yalnız o özgür kalmış. Dua edip, tüfeğini alıp, şirkete doğru yola çıktımış.

Yolda birçok sincapla tanışmış. Çocukluğundan beri sincaplarla konuşma yeteneğini geliştirdiği için, akıcı bir şekilde sincaplarla konuşabilmiş. Sincaplar, şirketten dolayı ormanların yanacağını anlatınca, hoca iki kat daha kızmış. "Şerefsiz patron sadece para için bunu yapıyor. Durdurmam gerek. Yoksa, hem ailemiz hem de sincapların ormanı kaybolacak." kendi kendine dedi/dedi kendi kendine. Kaşlarını çatarak, şirkete doğru gitmişti.

... devam edecek...