O último recuncho Nun país afastado, nunha rúa estreita nas periferias, no último recuncho dun pequeño café estou sentada e escribo estas liñas. Eu? Chámome desastre, encantada. Atópome nun estado de ánimo triste. É como se o destino non quixese que eu faga o que pretendo facer. Paréceme que todo vaia en contra de min. Non sei se é unha parvada pensalo desta maneira. En principio me vai ben na vida, mais con certas cousas nunca tiven sorte. Aínda que en moitos casos non é a miña culpa, volto e volto a liarme con elas. Agora ben, afastarme moito máis non podo. O último recuncho é este, precisamente este ao que decidín fuxir. E de que fuxo? Coido que das posíbeis decepcións das que nin se sabe se se vai realizar ou non. Mais eu teño medo delas, delas e mais das expectacións non cumpridas e sobre todo da incerteza de carallo que as antecede. Ai, ocorreume de novo. Cando empezo a darlles voltas aos meus pensamentos cústame moito parar. Sempre teño que volver a lembrarme que, moitas veces, as cousas non son só brancas e negras, así tal cal. Tamén debería deixar de chamarme desastre; non son capaz de entrar nas cabezas doutras persoas, mais maloserá que non sexan menos desastre ca min.