Nederlandse Notebook Entry #2 Ik denk dat ik vanaf nu elke dag iets zal proberen te schrijven zodat ik kan me aan de Nederlandse zinsbouw wenen. Als ik altijd dezelfde taalfouten maken, dan hopelijk zal ik de 80% van mijn meest voorkomende foutjes redelijk snel corrigeren, oftewel dit is wat het pareto-principe heeft me belooft, Ik hoop dat je niet tegen mij liegt Meneer Pareto! Maar ja, nu leef ik meestal een wat redelijke saai bestaan, dus totdat ik ineens een spannender leven heb, zal ik het hebben over willekeurige dingen die ik opmerkelijk of grappig vind. Vandaag, wil ik het hebben over de echte bizarre manier hoe Nederlanders afscheid tegen elkaar nemen. In engels is het fraai simpel, gewoon lekker "bye" zeggen en dan met hun dag doorgaan. Maar in Nederland is dit een totaal andere koek. Het is eigenlijk een ritueel met meerdere delen die je niet gewoon kunt overslaan. Ten eerste, er is niet gewoon een weg die je bye kunt zeggen, maar eigenlijk tientallen. Je moet ook beseffen dat deze worden zijn enige van die langste woorden in de nederlandse taal. Of het doedoooooeeeiii! of daaaaaaaaagggg! of adddddiiieeeuuu! of doooooooeeeeeegggg! is. Eigenlijk klinkt deze woorden meer als een soort van dier lokroepen dan manieren om afscheid te nemen, vooral door hoe de meeste mensen hun intonatie sterke stijgt wanneer ze deze worden gillen. Maar het is niet genoeg om deze woorden alleen een keer te schreeuwen, nee lieve lezers, de meeste Nederlanders herhaal deze woorden meerdere keren, vaak onderbreken ze de andere mensens afscheid gil. Het is alsof het een wedstrijd is over wie de afscheid voor de langste tijd kan schreeuwen. Het herinnert me aan twee alfa rammen die tegen elkaar kopstoten, maar dan met doooooeeeeiii!! in plaats van kopstoot. Tot slot, vind ik het een heel raar ritueel maar tegelijkertijd ook een super gezellig ritueel en ik wou dat wij dit in Amerika ook deed :)