14 dni polskiego. Dzień trzeci. W komentarzach pod poprzednim moim wpisem była opisana sytuacja, która przypomniała mi inną sytuację z mojego życia. Często jeżdżę do największego w mieście sklepu narzędziowego, aby kupić tam różne narzędzia, sprzęt lub po prostu jakieś materiały eksploatacyjne do pracy. Stałem sobie w jednym z działów ze śrubami, jak nagle za moimi plecami zadzwonił komuś telefon. Niby nic dziwnego, standardowa sytuacja w XXI wieku, ale pierwsze słowo, które powiedział właściciel komórki to "Cześć!". Tak, właśnie po polsku. Bardzo się zdziwiłem, nawet pomyślałem, że chyba coś mi się pomyliło. "No nie, no to ja po prostu tak długo tutaj stoję w tej ciepłej kurtce i wybieram, że już tracę zmysły" - powiedziałem sobie. Minęły kilkanaście sekund, w ciągu których słyszałem tylko 2-3 "uhu", a potem chłopak zaczął mówić po polsku. Wtedy serce zabiło mi mocniej, bo jeszcze nigdy nie słyszałem polszczyzny "na żywo" od człowieka, stojącego niecały metr ode mnie. W moim mieście można znaleźć wielu obcokrajowców, gadających w swoim języku, ale polskiego moje ucho jeszcze nie spotkało. Dobrze było słychać, że był to rosjanin, mówiący po polsku, bo miał dość mocny akcent, jak gdyby dopiero zaczął się uczyć polskiego. Mówił dość głośno, rozmawiał z jakimś polakiem Piotrem, który szukał jakiegoś narzędzia u nas w Krasnojarsku. Potem z ust chłopaka popłynął łamany polski, powiedział zabawne zdanie, cytat: "eeee, ja pomnę pomnę, ale eeee chłopacy nie wiedzą na ile czasu będzie potrzebny". Najprawdopodobniej był to początkujący, ale z drugiej strony człowiek bardzo się stresował, więc mógł po prostu mylić słowa, co też często się zdarza pod czas rozmowy przez telefon w języku obcym. Ja nikogo nie sądzę, nie lubię podsłuchiwać rozmów telefonicznych (w tym przypadku tak wyszło :P) po prostu przypomniała mi się ta historia :)