Atmosfera Syberii Cześć! Witam wszystkich Polaków i innych fanów polszczyzny z całego świata, którzy znaleźli czas na to, by przeczytać ten wpisik :P Sobota. Wieczór. Siedzę sobie na krześle, odpoczywam. Ni stąd, ni zowąd zachciało mi się coś napisać po polsku, a więc podzielę się z wami informacją o moim regionie, który zawsze przyciągał nietypowych turystów, a ostatnio tym bardziej. Urodziłem się na Syberii wschodniej, w dość dużym i rozwiniętym, według tego regionu, mieście o nazwie Krasnojarsk (ros. Krasny Jar — Czerwone Wzgórze), które od 2012 roku liczy ponad 1 mln mieszkańców. Zauważyłem, że dzięki filmikom Michała Patera z YT-kanału „Autostopem Na koniec Świata” rośnie zainteresowanie dziką miejscowością Syberii. Jednocześnie pojawiają się nowe stereotypy, które potrzebują potwierdzenia. Najpierw trzeba rozumieć to, że nie wszędzie jest tak, jak pokazuje pan Michał w swoich filmikach, bo na południu państwa, przez całą Syberię, leży linia transsyberyjska, na całej długości której znajdują się duże miasta, takie jak moje, gdzie panuje "współczesna cywilizacja", jeśli można tak to określić. Natomiast cała reszta to prawda. Najgorszym jest Norylsk — miasto na północy, które otrzymało tytuł najbardziej depresyjnego miasta. Bo jest za co. Atmosfera tego miasta kojarzy mi się z czymś postapokaliptycznym. 1. Miasto jest odcięte od świata, nie ma ani dróg, ani linii kolejowej, dotrzeć tam można tylko samolotem. Jest zamknięte dla obcokrajowców. 2. Zima trwa 9-11 miesięcy w roku, mrozy do 56 stopni poniżej zera, wieje lodowaty wiatr o prędkości od 20-40 do 200 km na godzinę. Ewidentnie, nie ma tam bezdomnych. 3. Koszmar zaczyna się pod czas trwania nocy polarnej, kiedy przez prawie cały dzień nie ma słońca. 4. Miasto zbudowano w typowym szarym radzieckim stylu, co również wprowadza do głębokiej depresji. 5. Najbardziej zanieczyszczone powietrze w Rosji. Mimo tego mieszkańcy tego miasta są bardzo wesołymi ludźmi, często przyjeżdżając do nas, na pytanie "gdzie mieszkasz" odpowiadają "na księżycu" :)