Sto dni języka polskiego. Dzień siódmy. Jak wygląda ulubiona filiżanka? W dzieciństwie całe lato spędziłam na wsi u babci i dziadka. Dom mojej najlepszej przyjaciółki był naprzeciwko mojego. Co dzień ktoś z nas wychodził z domu i krzyczał: "Masza!". Czy "Teona!" (jest Gruzinką). I razem szły spacerować, lub spędziły czas na podwórku. Niekiedy ją matka Zina lub ciocia Nanuli gotowały kawę i poczęstowały nas też. Kawa była w takich maleńkich filiżankach - wręcz, na dwa-trzy łyki. Więc, delektowałam się każdym łykiem. Po wypiciu kawy, przewracały swoje filiżanki na spodeczki, a potem przyglądały na wzory i wróżyły. Najbardziej lubiłam odnajdować cyfry i litery. No, te litery na pewno były imionami jakieś pięknych chłopaków - tych, w których byłam zakochana czy tych, których tylko jeszcze spotkam. I my siedzieły, przebierały imiona i wróżyły, co to mogłoby znaczyć?... Teraz nie mam ulubionej filiżanki - piję kawę, herbatę, lemoniadę ze zwykłych filiżanek, kubków, szklanek. Ale kiedyś będę mieć taką maleńką filiżankę na dwa-trzy łyki. Wtedy i powiem, jak wygląda.