Verhaal van een Schilderij
Lavendel en blauw, helder groen en donkergroen. De bloemen en bladeren glinsterden in de hitte. Hij was verliefd op dit landschap. Hij wist niet waarom hij hier jaren geleden weggegaan was. Hij hoorde een vrouwelijke stem achter hem. "Jij verft toch?"
"Ja, dit landschap is prachtig om te schilderen. Ik denk dat ik voor dit moment zoveel geoefend heb."
"Het landschap. Dat is natuurlijk een hele mooie reden om terug te komen."
Het is even stil. "Zal ik jou schilderen?"
"Stommerd." Zij liep weg.
"Wat een leuke kleuren," dacht hij toen hij het orange en rood van haar kleren zag. "Ik moet die in dit schilderij gebruiken."
De volgende dag, toen het af was, gaf hij haar het schilderij. Maar ze zei alleen "Stommerd."
Na vele jaren stierf de vrouw. Toen hij terugkwam van haar begrafenis, zag de man het schilderij dat hij haar gegeven had.
"Ze heeft het gehouden!" zei hij verrast.
"Ja," zei hun zoon. "Ze hield van de kleuren."
"Maar ze heeft alleen 'Stommerd' gezegd, toen ik het aan haar gaf."
"Ja, ze zei dat ook vaak als ze er naar keek."
"Ik begreep haar nooit. En nu is het te laat, denk ik."
"Een keer, toen ze naar het schilderij keek, zei ze: 'Het maakt niet uit wat je schildert, het maakt uit waarvan je houdt.'"
"Begrijp je dat?"
"Ja, dat begrijp ik," zei de man. En hij huilde.