Bhí buachaill ann a thosaigh ag iompú ina féileacán san oíche. Chodail sé ag crochadh bun os cionn, ar chrochadán a bhí crochta aige leis an doras toisc go raibh sé ag tosú in amhras go raibh sé ag iompú ina féileacán san oíche. Choinnigh a thuismitheoirí air ag cur ceiste air faoin áit a raibh sé ag dul san oíche. Dúirt siad go raibh a fhios acu go raibh sé ag spochadh as toisc gur chuala siad gluaisteáin ar an cabhsa agus ceol lag. Níor chuala siad na rudaí seo. Ní fhéadfaidís a bheith ann, mar ní raibh aon ghluaisteáin sa cabhsa ná sa cheol fann, agus dá mbeadh, ní bheadh aon bhaint aige leis toisc go raibh sé gnóthach a bheith ina féileacán.
D’fhás a thuismitheoirí buartha. Leagann siad cannaí le doras a sheomra leapa, ag súil le timpistí a chloisteáil. Rinne siad tástáil ar an bhfuinneog lena chinntiú nár oscail sí an bealach iomlán. Dhearbhaigh an buachaill dóibh go raibh sé ag éirí mar fhéileacán san oíche. Ní raibh siad ar a suaimhneas. Nuair nár oibrigh na cannaí, rinne a athair seiceálacha rialta air, ag leagan aláraim ar a ghuthán. Nuair a chuaigh sé i muinín leaba fholamh, rinne sé cuardach ar an seomra. Fuair sé an féileacán. Chuir sé é i mbosca arbhair. Dúnadh an oscailt dúnta agus phunch sé aerphoill. Bhí an iomarca eagla air canna pringles a úsáid. Ar maidin, fuair sé a mhac ag ithe tósta le Nutella. Rinneadh an bosca arbhair a leathadh agus ar an gcuntar. Bhí dhá shlisní tósta ag an mbuachaill toisc nár chodail sé go maith.