திருமுன்

நான் ஒரு வாக்கியம் எழுதுகின்றேன்.

" மொழிகள் கற்பது சுவாரசியமானது. "

உங்களுக்குப் புரிந்ததா?

வனக்கம். என் பேரு மருலோன்! (1)

வனக்கம். என் பேரு மருலோன், ரொம்ப மகிழ்ச்சி. எனக்கு இருவது ஒமபோது வயசு, மொழி வாத்தியாரா இருக்கேன். நான் பிரேசிலிலெருந்து வாறேன், அனா இப்பொ பொலண்டிலெ வசிக்றேன். மூணு வருஷம் பத்து மாதத்துக்கு முன்னாலெ இங்கெ வந்துருக்கேன்.

என்னுடெய ச

வணக்கம்.  என் பேரு மருலோன்!

அம்மாவும் தங்கச்சியும் பிரேசில்ல வேற நகரத்துல வசிக்கிறாங்க. என் தங்கச்சிக்கு இருபத்திரெண்டு வயசு, அவளுக்கு ஒரு கணவன் இருக்கான், ஆனா இன்னும் குழந்தை இல்லை.  எனக்கு ஒரு மனைவி இருக்காள். அவளோட பேரு ஒனிக்கோ, ஹங்கேரில இருக்கா. என் மனைவியும் ஒரு ஆசிரியை, காலையில் பிள்ளைகளுக்கு ஆங்கிலம் கத்துக்கொடுப்பாள்.

நான் பள்ளிக்கூடத்தில போலந்துக்காரருக்கு எசுப்பனியாவும் ஜப்பனும் சொல்லிக்கொடுப்பேன். என் மாணவங்க வகுப்பில வேலை செய்யலன்னா எனக்கு கோபம் வரும், ஆனா நான் ஒரு தடவ கூட அத காட்டுனதில்ல. எனக்கும் என் மனைவிக்கும் தினமும் நிறைய வகுப்புகள் இருக்கும், ஆனா கஷ்டம் இல்ல, ஏன்னா எங்களுக்கு இந்த வேலை ரொம்பப் பிடிக்கும். நான் ராத்திரி வீட்டுல கொஞ்சம் கொஞ்சம் தமிழ் படிக்கிறேன்.

என்னால பத்து மொழியில எழுதவும் படிக்கவும் பேசவும் முடியும். எனக்கு சமைக்கவும் தெரியும், ஆனா இன்னும் தமிழ் பேசத் தெரியாது. தமிழ் ஜப்பனெ போலவே இருக்கிறதால, வேகமா கத்துக்கிட்டேயிருக்கேன். தமிழ் ரொம்ப சுபலமான மொழின்னு யோசிக்றேன். நான் தமிழ் படிச்சதால இத எழுதமுடிஞ்சது. நெறைய தப்பு பண்ணிருக்கேனோ? தமிழ படிக்கிறது ரொம்ப நல்லது!