Çocukluğumdan Bir Anı

Küçükken bir köyde ailemle birlikte yaşıyordum, köyümüzde kırk binden fazla insan yaşıyordu. Benden üç yaş büyük bir abim var; her zaman onunla birlikteydik beraber yiyor, beraber oynuyor ve beraber okula gidiyorduk.Ben birinci sınıftayken o dördüncü sınıfta okuyordu.
Ramazanda bir gece sahur için uyanıp sahur yaptık ve ezan okunduktan sonra saat 5’te herkes namazını kılıp uyudu ancak ben ve abim uyumadık çünkü 7:30’da okulumuz vardı. Biz her zamanki gibi heyecanla okula gitmek için saat 7:00’de evden çıktık ve 7:30’da okulda olduk. Okula girdik, okulda kimse yoktu. O zaman anladık ki biz saati yanlış görmüşüz, saat henüz 6:30 du. Ne okulda ne de sokakta hiçkimse yoktu. Az sonra bir köpek havlaması duyduk ve çok korktuk. Abim koşarak merdivene çıktı ama ben çıkamadım çok korktum. Sonra abim merdivenlerden indi benim yanıma geldi,bana dedi ki “ben senin yanındayım seni koruyacağım korkma” Köpekten o kadar korkmuştuk ki sarılıp oturduk. Saat 7:00’de öğrenciler gelmeye başladılar.Arkadaşlarıma kardeşimin cesaretini anlattım.
Ben abimi bu anıyla hatırlıyorum. Çok şükür ki kardeşlerimin hepsi cesaretlidirler ve onlar beni her zaman koruyorlar, her zaman bana yardım ediyorlar. Kardeşlik dünyadaki en güzel ve anlamlı histir.

Bir hafta sonu denizde

Hafta sonunu özlemle bekliyorum. Yazlık evimize gidiyoruz. Ev Kriopigi'de.
Neler almak istediğimi düşünüyorum. Herkes için elbise ve gıda.
Burası çok güzel. Deniz de yanında, arabalar duyulmuyor,
Çocuklar çimende oynuyorlar.
Biz güneşin altında kahve içıyoruz ve denize, kuşa bakıyoruz.
Kitaplar okuyoruz, ağaçlarımıza bakıyoruz, çiçeklerimizi suluyoruz.
Bazen arkadaşlarımız yemek için geliyorlar. Birlikte bir gün geçiyoruz.
Keşke bütün günlerimiz mutlu olsa...

Merhabalar

Merhaba herkese,

Turkce güzel bir dil ! Bir gün bu dili ana dilim gibi anlamak ve google çeviri kullanmayı durdurmak istiyorum.

Tesekkurler,

Rana

About me...

Benim adın Helena. Kırk beş yaşındayım. Ben bilgısayar programcısıyım ve iş arıyorum. Selanik'te oturuyorum. Benim mahalleyi seviyorum. Evimin yakınında ünlü bir kilise var. O çok büyük ve eski.
Eve çok yakın marketler var. Her gün sebze ve meyve alışverişi yapmak için cikiyorum. Ben kalabalığa ve arabalara bakmayı beğeniyorum.
Sık sık evden önce Eleonora'ya gidiyorum. Kahve içiyoruz, Türkçe okuyoruz ve bazen yemek pisiriyoruz.
öğleden önce ben ve kocam yemek yiyoruz. Kocamın adı Kristos. O mühendis ama çalışmıyor.
Her akşam sahıle yürümeye gidiyoruz. Biz denizi ve gemileri görmeyi seviyoruz. Tv seyrediyoruz veya dergi okuyoruz sonra uyuyoruz.
Türkçe ders çalişiyorum cünkü dedem Adrıanoupolılı ve gelecek yıl oraya gitmek ve bu dili konuşmak istiyorum.

Düşünceler

Bazı zamanlar hayata hayran kalıyorsun.
Insanlar doğarlar, okula giderler, sonra üniversite, yüksek lisans, çalışıyorlar, acele acele gereği olmyan şeyleri yaparlar ve hayatların sonunda yaşamadım diye üzülüyorlar.
Neden öyle oluyor?
okumazsan hiç bir yere gidip çalışamazsın, tatlı tatlı yaşayamazsın. Ama okullarını tamamlamayan insanlar en zengin ınsanların içindedirler.
Belki düşüncelerimiz farklı?
Ama bana göre en önemli şeylerin biri kendi branşını doğru seçmek ve sevmek. Tabii ki maaşının güzel olması da önemli.
Her gün sevdiği işleri yapan insan en mutlu insanlardan biridir. Bu işlere vakit bulmak da her zaman düşündüğümüz gibi olmaz.
Eğer insan isterse, vakit ve imkan bulacaktır, değil mi?

Mutluluğun formülü

İnsan her ne kadar mutsuz da olsa birinin onu mutlu etmesi gerçekleşebilir.
Sanırım mutluluğu buldum ...