Türkçeyi seviyorum

Merhaba , ben Suudi Arabistan'lı bir kızım. Türkçe konuşabiliyorum ama çok iyi değilim :(
Bana yardım edebilir misiniz?

Türkçede üç farklı “ki” vardır: sıfat yapan “–ki”, ilgi zamiri “–ki” ve bağlaç olan “ki”. Bunlardan ikisi ektir, biri ise sözcüktür. Ek olan “-ki”ler, sıfat yapan “-ki” eki ile ilgi zamiri olan “-ki” ekidir. Bunların her ikisi de kendinden önce gelen sözcüğe bitişik yazılır. Sözcük olan “ki” ise, bağlaç olan “ki”dir. Bağlaç olan “ki” kendinden önce gelen sözcükten ayrı yazılır. Konunun devamını bu siteden okuyabilirsin.. Uzun bir konu olduğu için direk linki verdim.. http://www.yenimakale.com/ki-nin-yazimi.html#ixzz2lAMHeblw bu siteden inceleyebilirsin..

Türkçede üç farklı “ki” vardır: sıfat yapan “–ki”, ilgi zamiri “–ki” ve bağlaç olan “ki”. Bunlardan ikisi ektir, biri ise sözcüktür. Ek olan “-ki”ler, sıfat yapan “-ki” eki ile ilgi zamiri olan “-ki” ekidir. Bunların her ikisi de kendinden önce gelen sözcüğe bitişik yazılır. Sözcük olan “ki” ise, bağlaç olan “ki”dir. Bağlaç olan “ki” kendinden önce gelen sözcükten ayrı yazılır. onunun devamını bu siteden okuyabilirsin.. Uzun bir konu olduğu için direk linki verdim.. http://www.yenimakale.com/ki-nin-yazimi.html#ixzz2lAMHeblw bu siteden inceleyebilirsin..

Bugün

Bugün iyi geçti. Kahvaltı için teyzemin evine gittim. Ondan (kahvaltıdan) sonra kumsala gittik, çay içtik falan, çok(bol bol) konuştuk (muhabbet ettik). Birkaç fotoğraf çektim. Biraz dolaştık sonra eve geldim. (Biraz dolaştıkdan sonra eve geldim). Yarın işe gitmek istemiyorum :(

Hedefsiz öğrenci

Bu hafta üniversitemizde arasınavlar vardı. Ben ikinci sınıftaki öğrenciler için Japonca ileri yazma, birinci ve hazırlık sınıfındaki öğrenciler için Japonca konuşma dersleri veriyorum. Özellikle hazırlık sınıfında seksenden fazla öğrenci var. Ben ve iki öğretmen, onları birer birer mülakat yaptık. Çok ilginçti ama, aynı zamanda oldukça yoruldum.

Bu Eylülde birçok yeni öğrenci geldi ve Japonca öğrenmeye başladı. İlk geldikleri zaman onlar ne herhangi bir Japonca harf nede ''merhaba'' gibi Japonca selam vermeyi  biliyorlardı. Şimdi, yani iki ay sonra, Japonca basit sorulara, örneğin ''Doğum günün ne zaman?'' ya da ''sınavın bittikten sonra ne yapmak istiyorsun?'', cevap verebilirler. Bu öğretmen için de çok zevkli bir şey.

Her yıl bazı hedefsiz yeni öğrenciler gelir. Onlar ne Japonca ile (Japoncayla) ne de Japon kültürü ile (kültürüyle) ilgileniyorlar.Bunun sebebi belkide üniversite giriş sınavından iyi bir sonuç alamayıp bölümümüzden başka bir bölüme girememeleridir. Çoğu böyle öğrenciler hemen ders çalışmayı bırakırlar. Bu yıl da birkaç tane böyle öğrenci var, ama genede onlar da şimdiye kadar Japonca öğrendikleri için çok mutlularmış. Ayrıca onlardan biri Japonca'yı çok seviyor ve bu sınavda iyi bir puan alabildi.

Uzun bir konu olduğu için başya bir yerden alıntı yapacağım. Anlamadığın bir yer olursa sorabilirsin.. Türkçede üç farklı “ki” vardır: sıfat yapan “–ki”, ilgi zamiri “–ki” ve bağlaç olan “ki”. Bunlardan ikisi ektir, biri ise sözcüktür. Ek olan “-ki”ler, sıfat yapan “-ki” eki ile ilgi zamiri olan “-ki” ekidir. Bunların her ikisi de kendinden önce gelen sözcüğe bitişik yazılır. Sözcük olan “ki” ise, bağlaç olan “ki”dir. Bağlaç olan “ki” kendinden önce gelen sözcükten ayrı yazılır.

Yabancıları seviyor musunuz?

İki seneden fazladır Türkiye'de yaşıyorum. İnsanlar bazen bana şöyle söylerler.(derler) ''Sen Türkiye'de mi yaşıyorsun? Türkçe konuşmayı öğrenmek çok kolay, değil mi? Çünkü biz, yabancıları ve sohbet etmeyi çok seviyoruz. Her gün sokakta, markette ve okulda Türkçe konuşmak için birçok fırsatın var.''

Bence bu yarı yarıya (kısmen de kullanılabilir) doğru. Evet, çoğu Türk yabancılar ile konuşmak istiyor, özellikle de yaşlı evhanımları. Örneğin benim odamın (evimin) üst katında ki bayan benimle devamlı konuşar. Ben onun konuştuklarını pek anlamasamda o bunu sorun etmez. Ben sadece ''Oo, öyle mi? Güzel. Evet, anladım. Gerçekten mi?'' diye cevap veririm ve verdiğim cevaplar onun için yeterlidir.

Aslında bana göre Türkler henüz yabancılara alışmamış. Örneğin bir gün manava girip oradaki adama ''bu ne kadar?'' diye sordum. Yüzü ("yüz ifadesi" de kullanılabilir) birdenbire değişti (yüzü yerine "bakışları"da denilebilir) dut yemiş bülbüle döndü ("Dut yemiş bülbüle dönmek" bu bir deyimdir ve bir olay karşısında şaşkınlıkdan konuşamamayı ifade eder). Sessizce iki parmağını bana gösterdi, o ''iki lira'' demek.

Sadece o değil. Bazen bu gibi şeyleri defelarca yaşıyorum. Ayrıca ben de Türkçe konuşmayı çok istiyorum. Kısacası, sık sık Türkler ile konuşmalarım çok fazla iyi gitmiyor. Belki ben kendime daha fazla  güvenmeliyim. Onun için Türkçe derslerine daha çok calışmam lazım.