Mijn favoriete rol

Als een kind had ik vaak theater cursussen. Èèn van mijn eerste toneelstukken was een Japanse verhaal over een kraanmeid (wat is dat). Ik weet niet meer precies wat er gebeurde of waarom, maar ik herinner wel dat mijn moeder het mooiste kimono kostuum heeft genaaid. Ik was zò blij dat ik dat kostuum mag mocht  dragen.

Later heb ik met mijn vrienden en ons onze drama leraar een versie van Macbeth gemaakt. Weet ik veel waarom, maar we dachten dat het leuk zou zijn om een komedie ervan te maken. En dat was het ook! Voor ons, ten minste tenminste . Ik weet zeker dat het zeer pijnlijk had moeten zijn voor ons  onze ouders om te bekijken. Vooral teksten zoals “They have tied me to a stake … and cheese!”

Maar mijn lievelings toneelstuk was degene dat we maakten in de les over <em>hoe je moet op het podium lijken te vechten, met wapens of vuisten,</em> (deze zin loopt niet. "de les over hoe je op het podium moet doen alsof je vecht met wapens of vuisten) of wat dan ook. Het was zo’n avontuur verhaal over hoe de zus van de held (een briljante wetenschapper die net een belangrijke uitvinding heeft gemaakt) werd ontvoerd door de èèn of ander Bond-villain types. Natuurlijk waren er heel veel vechtscènes, en de zus werd uiteindelijk gered. En ik mocht de zus spelen!