خداحافظ،رودخانه ی من آهسته آهسته می روم،مثل ان موقع که آهسته آهسته می آمدم. آهسته آهسته دستم را تکان می دهم،به ابرهای غرب خداحافظی می کنم. درخت بید رنگ طلایی که کنار ساحل رودخانه است،عروسی است که میان پرتو های آفتاب در حال غروب می ایستد.سایه ی معکوس زیبایش هم روی امواج رودخانه می درخشد،هم توی دلم به طور موجی حرکت می کند. سبزه و علف هایی که توی آب رودخانه هستند،با حرکت امواج دارند به این سو و ان سو می جنبند.من با کمال میل می خواهم که یکی از این سبزه و علف ها بشوم. ان حوض که کنار درخت گلابی است،چشمه شیرینی نیست،رنگین کمان آسمانی است که از دست امواج مالیده شده است و شکسته شده است.ان آرام آرام به ته رودخانه می نشیند و کم کم یک رویا ی رنگین را تشکیل می دهد. دنبل این رویا بگردم؟با یک قایقی به سمتی که آنجا رنگ سبزه و علف ها سبزتر است می روم،درخشش ستارگان پر از قایقم است.من توی درخشش ستارگان با صدای بلند آواز می خوانم. ولی نباید آواز بخوانم.آرامش موسیقی جدا شدن است.حشره های تابستانی هم برای من ساکت شده هستند. آهسته آهسته می روم،مثل ان موقع که آهسته آهسته می آمدم. لباسم را پاک می کنم تا هیچ ابری همراهم نیاورم.