I don't know turkish poetry but i can name my the most beloved russian poem - it's "Listen!" by V. Mayakovskiy. Here is it: Listen, if stars are lit it means - there is someone who needs it. It means - someone wants them to be, that someone deems those specks of spit magnificent. And overwrought, in the swirls of afternoon dust, he bursts in on God, afraid he might be already late. In tears, he kisses God's sinewy hand and begs him to guarantee that there will definitely be a star. He swears he won't be able to stand that starless ordeal. Later, He wanders around, worried, but outwardly calm. And to everyone else, he says: 'Now, it's all right. You are no longer afraid, are you?' Listen, if stars are lit, it means - there is someone who needs it. It means it is essential that every evening at least one star should ascend over the crest of the building.

Seni İçimden Terk Ediyorum Binmediğim hiçbir otobüs, Beklemediğim hiçbir durak kalmadı bu şehirde. Gittikçe azalıyor hayat. Neyi erken yaşadıysam, Hep ona geç kalıyorum. Sana göçüyorum her sonbahar. Yolların çıkmıyor aşkıma. Unuttuğun yağmurların adı saklımda. Seni içimden terk ediyorum... Susmaktan yoruldum. Kuşlar ve şarkılar bu şehri terk edeli beri, Efkar demliyorum gözlerimde. Yaşlarımı yanağıma varmadan öldürüyorum. Tam sancağımdan yaralıyorum kendimi. Alnını yüreğime dayadığın güne bakıp, Seni içimden terk ediyorum... Ne unutacak kadar nefret ettin, Ne hatırlayacak kadar sevdin! Yıkık bir duvar kadar bile pişman değilsin, Biliyorum. Beni hep bulmamak için aradın. Yanılgımdın, Yandığımdın, Yangındın... Sensizliğe yenilmek, Sana yenilmekten zor olsa da, Ardımda bir sürü belkiler bırakarak Seni içimden terk ediyorum... Şimdi İçimizde öldürülecek bir anı bile bulamayan İki yarım kaldık; Tamamlayamadık bizi. Elimden tutmadın yalnızlığımın, Saçlarımı da uzaklarına gömdün. İçimin mavisi senin okyanusundandı. Al! Geri veriyorum. Kilitleri hep yanlış kapılara vurdun. Devrilmiş vagonlara dönerken gözlerim, Sana bensizliği terk ediyorum. "Yarime uzanmayan bütün dallarım kırılsın" demiştin. Aşk içinde doğmuşsa nereye kaçabilirdi? Ne tuhaf değil mi? İçimi acıtan da sendin, Acımı dindirecek olan da... Ya öldür beni dedim, Ya da git benden. İçi bulanık bir sevdanın ucunda seni kaybettim. Aldırmadın aldırmalarıma. Bir gecede yakıp yarini, Şafaklara sattın ihanetini! Külüme basanlar bile utandı yaptığından. İşte soluk bir ömrün Son nefesi. Benden, İçimden Terk ediyorum... şiir: kahraman tazeoğlu..

I like Alexandre Block Ночь, улица, фонарь, аптека, Бессмысленный и тусклый свет. Живи еще хоть четверть века - Все будет так. Исхода нет. Умрешь - начнешь опять сначала И повторится все, как встарь: Ночь, ледяная рябь канала, Аптека, улица, фонарь.

ANLATAMIYORUM im not able to tell Ağlasam sesimi duyar mısınız, if i cry, are you hear me Mısralarımda; my verses Dokunabilir misiniz, can you touch Gözyaşlarıma, ellerinizle? my tear, with hands Bilmezdim şarkıların bu kadar güzel, i wasnt know songs this much good Kelimelerinse kifayetsiz olduğunu if word was without the sufficiency Bu derde düşmeden önce. and falling down to this trouble Bir yer var, biliyorum; there is a place.i know Her şeyi söylemek mümkün; everything is possible to tell Epeyce yaklaşmışım, duyuyorum; i approached fairly,im hearing Anlatamıyorum. im not able to tell Orhan VELi

Annabel Lee / Edgar Allan Poe it was many and many a year ago, in a kingdom by the sea, that a maiden there lived whom you may know by the name of annabel lee; and this maiden she lived with no other thought than to love and be loved by me. she was a child and i was a child, in this kingdom by the sea, but we loved with a love that was more than love i and my annabel lee with a love that the winged seraphs of heaven coveted her and me. and this was the reason that, long ago, in this kingdom by the sea, a wind blew out of a cloud by night chilling my annabel lee; so that her high-born kinsman came and bore her away from me, to shut her up in a sepulchre in this kingdom by the sea.