Er is heel wat volk in de stad. Sommigen voeren een gesprekje (staan onderling in gesprek), waar ik echter geen woord van versta. Ik loop een paar straten uit, en staar naar de menigte (bv. op de markt). Ze lijken interessant en mooi om aan te spreken. Maar wanneer ik met hen in contact kom voel ik me als een vreemde, versta hun gedrag niet en heb zin om weg te gaan.

…Ik studeer Nederlands en ben al behoorlijk opgeschoten met de lessen, maar toch nog niet goed genoeg in vergelijking met mijn klasgenoten. En sommigen kunnen dan nog steeds niet een behoorlijke gesprek in het  Nederlands voeren, wat heel jammer is.

Het nieuwe leven of hetzelfde.

Er zijn zo veel mensen. Ik begrijp hen niet. Ik loop door de straten (of: op de straat), ik kijk naar de mensen. Zij zijn zo interessant en mooi. Maar wanneer ik met hen wil praten, voel ik me niet goed. Ik wil wegrennen en blijven alleen  alleen blijven.

Ik heb aan mijn droomjob gedacht. Ik wil event-manager zijn. Ik denk dat deze job helemaal iets voor mij is. Ik ben creatief, niet lui, werkzaam bereid hard te werken enzovoort. Ik vermoed dat het door deze job het mogelijk is om nieuwe vrienden of handige kennisen te leren kennen.

Ik studeer nog Nederlands. Ik voel me vrij (optie: heb al veel geleerd), maar ik ken het de taal nog niet genoeg goed. Mijn classgenooten kennen Nederlands beter klasgenoten spreken beter Nederlands. Maar sommigen kunnen absoluut niet om nog geen Nederlands te praten. spreken. Ik vind dat heel verdrietig.
Pardon (of: sorry) voor mijn fouten. Ik heb nog steeds problemen met schrijven.

En ik heb paar sprookjes geschreven. Als ik tijd hebben, zal ik het hier plaatsen.