Gaeilge aríst Ní raibh mé ag déanamh na bpleananna roimh tosú na bliana riamh, an dtuigeann sibh. Bhíos sásta gan aon phlean. Tá rud eile ann: chuir pleananna an-eagla agus an-sceitimíní orm gach uair a bhí siad á ndéanamh agam. Ar an taobh eile, táim ag éirí suas agus tá líosta rudaí a bhfuil suím agam iontu ag éirí fréisin. Níl mórán deiseanna agam fáil réidh le gach rud gan iad a chur in ord, mar sin. Níl mórál bua na dteagacha agam, déarfainn, ach tá iomarca suíme agam iontu. Ní bhím gan á bhfoghlaim le tamall de bhlianta anuas. An rud is tábhachtaí dom ná go bhfuil an-oiliúint intinne ann, agus tá sé níos tábhachtaí agus tú i do mhámaí ag tabhairt aire le do chlann gan sos. Bhuel, bhí orm rogha an-trom a dhéanamh. Cad iad na teangacha iasachta a mbeifeá á bhfoghlaim gan dabht nó gan smaointe go mbeadh rud eile níos tábhachtaí le déanamh agat ag an am céanna? Ní dóigh liom go bhfuil sé ar mo chumas stopadh leis an nGaeilge. Táimid le chéile le beagnach trí bliana (a dhia!). Thosnaíos ag foghlaim canadh ar sheán nós le déanaí, agus trí na blianta caite ní bhraitheann sí róchasta nó fiú dóiléir domsa. Bím á scríobh san Instagram fiú! Ach anois ag tosú leibheál B1 tá orm a rá go bhfuil níos mó oibre le déanamh agam chun éalú as an 'neamhlitearthas' atá agam fós. Tá Spáinnis maith go leor agam mar theanga áisiúil, ach tá fadhb agam léi: ní éiríonn Iodáilis ar chor ar bith liomsa mar go dtiteann siad ar a chéile i mo cheann, dhera. Bhíos ag iarraidh á foghlaim ach d'éiríos as. Agus ní bheidh an saol chomh sásta sin gan teanga nua a aimsiú. Bhí roinnt mhaith go raibh blas áirithe nó brath rómánsúil dom iontu... Ach chuir mise ionadh orm fhéin leis an rogha a dhéineas. Trí theanga ag an am céanna. Dúshlánach, an ea? Agus cad atá ag éirí is fearr libh leis na dteangacha?