Sto dni języka polskiego. Dzień pierwszy.

Dzień dobry, państwu! Mam na imię Maria. W rosyjskim serwisie społecznościowym WKontakcie uczestniczę w wyzwaniu "100 dni języka polskiego". Muszę codziennie pisać teksty po polsku (tak ogólnie, w różnych językach, ale ja piszę po polsku) na różne dane tematy. Będę dodawać tutaj te teksty. Bardzo proszę poprawiać mnie/ proszę o poprawienie ich!

Dzień pierwszy. Czy lubicie śnieg?

Drogi Ezio! W czasie (Podczas) naszego ostatniego spotkania zapytałeś mnie, czy lubię śnieg? Spróbuję opowiedzieć Ci o tym (odpowiedzieć Ci na Twoje pytanie) w swoim pierwszym liście. Moim zdaniem, zapytać człowieka, czy lubi śnieg jest to samo to tak samo , że   jakby zapytać poetę, czy lubi białą kartkę, a malarza - dziewicze płótno.
Pamiętam, że w dzieciństwie w czasie plenerów tak malowałam śnieg: brałam dużo białego gwaszu , potem obowiązkowo niebieskiego, odrobinkę różowego, kroplę żółtego i troszeczkę zielonego. Przecież białość, czystość to prawdziwa prowokacja! To jest ośrodkiem potencjału. To jest lustrzanym odbiciem czarnej dziury - możliwością czegoś nowego, możliwością narodzin (szeptem: możliwością tworzenia prawie ex nihilo). Wspaniała otwartość! Czy pamiętasz, Ezio, opowieść Jacka Londona "Biała Cisza"? Raz spotkawszy się, ten obraz zostanie się z Tobą na zawsze. Białość, nieobecność granic, cisza (która jest jakby  (niby, niczym) białość w świecie dźwięków). I pada tak cicho-cicho...

***
Dzisiaj w przerwie w pracy spacerowałam po Cmentarzu Mikołajewskim. Myślę, że każda pora roku pozostawia swój odcisk na takim miejscu. Wiosną przychodzą myśli o odrodzeniu, latem - o apogeum życia, jesienią - o umieraniu, a zimą... Zima sama jest spokojem. Kamienie i biały śnieg. Czarno-biały świat. Jak czarno-białe klawisze pianina. Czy czarno-biała kartka poety. Ale to wszystko będzie potem. A na początku był tylko śnieg. Biała cisza.



Kilka drobnych poprawek :) Wspaniała robota, bardzo poetycki tekst! 

Pozdrawiam serdecznie i życzę powodzenia!