Cerdded ar y Dŵr Stori Zen arall: Roedd tri myfyrwyr ifanc wedi bod yn eistedd ar lan llyn mewn myrfyrdon dwfn am ddau ddydd. Mi gododd un ohonon nhw’n gynnar ar y trydydd bore a ddudodd: “Dw i’n mynd i nôl fy mat i,” felly, camodd yn y dŵr a cherddodd i’r ochr arall. Naeth ddychwelyd ar ôl ychydig ac pharhaodd i fyfyrio. Pan oedd yr haul yn mynd i lawr ar y trydydd noson mi gododd yr ail fyfyriwr. “Rhaid i mi gael mwy o arogldarth.” ddudodd o, ac ar ôl iddo gamu ar y dŵr, cerddodd i’r ochr arall. Roedd yr trydydd myrfyriwr wedi bod yn edrych yn ofalus ar hyn i gyd, ac roedd yn awyddus i ddangos iddyn nhw bod ei sgiliau fo’n cystal â rhai nhw. Felly, yn gynnar ar y pedwerydd bore, mi gododd wrth ddeud efo llais uchel: “Dw i ‘di anghofio’n mowlen-canu, mi fydda i’n ôl mewn ychydig.” Aeth i fin y lyn ac, wrth drio camu ar wyneb y dŵr, syrthiodd yn swnllyd yn y llyn. “Sori! Sori,” naeth alw, “rhaid bo’fi wedi cael fy maglu.” Safodd i fyny unwaith eto ac ceisiodd gamu ar y dŵr; ond unwaith eto, syrthiodd yn y llyn. Edrychodd y dau fyfyriwr gyntaf ar ei gylydd yn synnu braidd. Ar ôl ychydig, mi ddudodd un wrth yr un arall: “Mae’n gwybod lle mae’r cerrig llam ‘tydy?”