De Kluizenaar en De Bioskoop De kluizenaar was verveeld. Echt waar, het is vervelend om een kluizenaar te zijn. Er zijn niet zo veel mensen in de woestijn en helemaal geen bioskopen in de grotten. Hij koos zijn favoriete wandelstok en loopte naar de oase. Hij vond zijn broertje in zijn auto. “Hoi broertje, hoe gaat het met je?” “Wat doet je hier Sjef?” zei zijn broertje, woedend. “Waarom ben je niet in de woestijn? Het is jouw beroep! Het is de familietraditie!” “Jawel, klopt. Maar het is onmogelijk vervelend. Ik zoek een bioskop voor mijn grot.” “Dat is de stomste idee dat ik ooit heb gehoord.” “Wacht even, Willem, ik...” “Laat maar, ik ben heel bezig. Niet iedereen kan kluizenaar worden. Ik moet geld dienen.” Willem reed heel snel weg. Sjef werd verdrietig na dit gesprek. Hij hield van filmen, en een bioskoop leek de perfecte toevoeging aan zijn grot. Misschien zou de Van Scherm familie behulpzamer zijn. Hun familietraditie was toneelspelen. “Hallo, hoe kan ik u helpen?” “Mejuffrouw Van Scherm?” “Ja, hoe kan ik u helpen?” “Ik zoek een bioskoop.” “U standt in een bioskoop.” “Ah, jawel, dat weet ik, maar ik wil een bioskop voor mijn grot.” Mejuffrouw Van Scherm leek wantrouwig. “Hebben mijn broeren u gestuurd?” “Nee, helemaal niet. Ik ben een kluizenaar” – hij bloosde – “en ik woon in een grot.” “Ik wens dat ik in een grot woonde. Mijn broeren zijn onmogelijk.” “De mijne ook. Maar, heeft u een bioskoop voor een grot?” “Echt niet. Maar misschien is het mogelijk om iets te maken. Ik zal mijn broer vragen.” “Dank u wel, mejuffrouw.” Enkele jaren later... “Mevrouw Van Scherm?” “Hoe kan ik u helpen?” “Ik hoor dat u heeft een bioskoop gemaakt voor een grot?” “Jawel, wilt u ook er één?” “Nee, bedankt, ik heb geen grot. Maar ik wil wel een bioskoop voor mijn boomhut.” “Dat kan.” “Oh leuk! Werkt de bioskoop in de grot echt goed?” “Ja, super goed.” “Heeft u hem gebruikt?” “Jawel. Ik woon erin.”