РАСЕЙСКАЯ МОВА: ТАТАЛЬНЫ ДЫКТАНТ

У Расіі на працягу некалькіх гадоў праходзіць цудоўная акцыя, якая мае назву “Татальны дыктант”. Сэнс яе ў тым, што адначасова ў розных гарадах (цяпер іх было каля двухсот)(лічэбнік "дзвесце" захоўвае форму жаночага роду толькі ў назоўным і вінавальным склонах, а ў іншых - прымае форму мужчынскага.) збіраюцца дарослыя людзі (сёлета прымала ўдзел амаль трыццаць тысяч па ўсім свеце!) і пішуць пад дыктоўку нейкі тэкст, які кожны год складае хтосьці з расейскамоўных пісьменнікаў. Сёлета гэта была Дзіна Рубіна, раней былі і Барыс Стругацкі, і Зміцер Быкаў, і Захар Прылепін. Я не вялікі аматар творчасці Рубінай, але тэкст, хачу прызнацца, быў цікавы: і па сэнсе (назоўнікі мужчынскага роду з цвёрдай асновай маюць у месным склоне канчатак -е), і па складанасці.
Толькі сёння сталі вядомы вынікі па Навасібірску. У мяне цвёрдая “чацвёрка”: 2 памылкі пунктуацыйных, 1 – арфаграфічная. Дужа крыўдна, што зрабіў арфаграфічную – пакуль спадзяюся, што гэта проста мой дрэнны почырк, заўтра даведаюся дакладна. Тым не менш, улічваючы тое, што абсалютная большасць піша на “двойку”, можна смела ганарыцца. А наогул, я лічу, гэта вельмі добра, што такая акцыя збірае ўсё больш прыхільнікаў: арганізатары “Татальнага дыктанта” (дарэчы, гэта выпускнікі маёй жа альма-матар, НДУ, толькі яны філолагі, а я сацыёлаг) даволі хутка здолелі зрабіць сваё дзецішча папулярным і нават модным. Няхай і так! Што дрэннага ў тым, каб прытрымлівацца такой моды? Ведаць родную мову, добра карыстацца ёю, а яшчэ ўмець нешта напісаць самастойна – хіба гэта не цуд?

РАСЕЙСКАЯ МОВА: ТАТАЛЬНЫ ДЫКТАНТ

У Расіі на працягу некалькіх гадоў праходзіць цудоўная акцыя, якая мае назву “Татальны дыктант”. Сэнс яе ў тым, што адначасова ў розных гарадах (цяпер іх было каля дзвюхсот) збіраюцца дарослыя людзі (сёлета прымала ўдзел амаль трыццаць тысяч па ўсім свеце!) і пішуць пад дыктоўку нейкі тэкст, які кожны год складае хтосьці з расейскамоўных пісьменнікаў. Сёлета гэта была Дына Рубіна, раней былі і Барыс Стругацкі, і Зміцер Быкаў, і Захар Прылепін. Я не вялікі аматар творчасці Рубінай, але тэкст, хачу прызнацца, быў цікавы: і па сэнсу, і па складанасці.
Толькі сёння сталі вядомы вынікі па Новасібірску. У мяне цвёрдая “чацвёрка”: 2 памылкі пунктуацыйных, 1 – арфаграфічная. Дужа крыўдна, што зрабіў арфаграфічную – пакуль спадзяюся, што гэта проста мой дрэнны почырк, заўтра даведаюся дакладна. Тым ня менш, улічваючы тое, што абсалютная большасць піша на “двойку”, можна смела ганарыцца. А наогул, я лічу, гэта вельмі добра, што такая акцыя збірае ўсё больш прыхільнікаў: арганізатары “Татальнага дыктанта” (дарэчы, гэта выпускнікі маёй жа альма-матэр, НДУ, толькі яны філолагі, а я сацыёлаг) даволі хутка смаглі змаглі зрабіць свае дзецішча папулярным і нават модным. Няхай і так! Чаго дрэннага ў тым, каб прытрымлівацца такой моды? Ведаць родную мову, добра карыстацца ёю ёй, а яшчэ уўмець нешта напісаць самастойна – хіба гэта не цуд?