Stanisław Lem - Dzienniki gwiazdowe 26

Ale uważam za lepsze, że lepiej (możesz powiedzieć "uważam za lepsze coś tam", ale tutaj lepiej mi brzmi moja wersja) nawet w myślach nie wracać do tych nieprzyjemnych wspomnień - człowiek, który cały tydzień nie robił nic innego, tylko bił siebie nie ma czym szczycić się (lepiej: nie ma się czym szczycić).
Tym czasem Tymczasem swary trwały. Ogarniała mnie rozpacz, dlatego że traciłem czas, a statek pomiędzy tym leciał na oślep coraz raz po raz trafiając w grawitacyjne wiry. W końcu te ci co byli w skafandrach, pobili się z innymi. Próbowałem zaprowadzić chociaż jakiś tryb porządek w tym, już pełnym, chaosie i w końcu po nieludzkich wysiłkach udało mi się zorganizować coś na kształt zebrania, przy czym ten, który zjawił się z przyszłego roku, jako najstarszy był (lepiej: został) przez aklamację wybrany głową prowadzącym/przewodniczącym. Potem wybraliśmy komisję liczącą, rozjemczą i redakcyjną, a czterem z przyszłego miesiąca powierzyliśmy ochronę porządku prawnego. Ale przeszliśmy przez negatywny wir, który zmniejszył naszą ilość na wpół o połowę, dlatego przy tajemnym tajnym głosowaniu nie było kworum i przed wysuwaniem wytypowaniem kandydatów na remont steru trzeba było zmienić reglament (hmm wiem co to reglament techniczny, a w tym kontekście który użyłeś pierwszy raz się spotykam, więc napisałbym tutaj "komisję"). Mapa mówiła o zbliżaniu się do kolejnych wirów, które sprowadziły by wniwecz zniweczyłyby dosiągnięte sukcesy. I tutaj zaczęło się: to znikali już wybrani kandydaci, to znów zjawiali się wtorkowi i piątkowi z głowami owiniętymi ręcznikami i zaczynały się brzydkie skandale...