Stanisław Lem - Dzienniki gwiazdowe 24

Piątkowy sam mi o tym powiedział, a ja potem, udawszy udając/podszywając się pod niedzielnego (прикинувшись воскресным), uderzyłem go pałką. Ale, myślałem, nawet jeśli on kłamie, to w każdym razie możliwie jest późniejszy ode mnie wyprzedza mnie w czasie, a jeśli tak - pamięta wszystko, co pamiętam ja, to znaczy że już wie, jak oszukałem piątkowego, i dlatego z kolei, może oszukać mnie w analogiczny sposób - to, co było moją wojskową chytrością, dla niego jest po prostu wspomnieniem, które można wykorzystać. Póki myślałem co robić Gdy rozmyślałem, on dojadł czekoladę i wylazł spod łóżka.
- Jeżeli jesteś niedzielny, gdzie jest twój skafander?! - krzyknąłem opromieniony natchniony nową myślą.
-Zaraz on u mnie będzie (lepiej: zaraz u mnie będzie) - powiedział mi spokojnie, i raptem zauważyłem, że trzyma w ręce pałkę... a potem zobaczyłem mocny błysk, jak gdyby wybuchnęły dziesiątki najnowszych supernowych jednocześnie i straciłem świadomość.
Odzyskałem przytomność siedząc na podłodze w łazience, do której ktoś łamał się drzwi ktoś się dobijał(ломился). Zacząłem oglądać sińce i guli guzy, a na zewnątrz jeszcze wciąż ktoś pukał w do drzwi: okazało się, że jest to środowy. Pokazałem mu swoją głowę, ozdobioną guzami, on poszedł z czwartkowym za narzędziem po narzędzie, potem zaczęła się gonitwa, walka za o skafander; w końcu jakoś przeżyłem to i w sobotę rano zalazłem wlazłem pod łóżko, żeby sprawdzić czy nie została się w skrzynce chociaż (jedna) tabliczka czekolady.