"Taal Op Drift": een kritiek - Deel 1 Ik heb “Taal Op Drift” juist neergezet. “Taal Op Drift” is de tweede grote publicatie van Nederlandse taalkundige Joop van der Horst. Van der Horst is hoogleraar Nederlandse taalkunde aan de universiteit van Leuven. In dit opstel, dat eigenlijk als een vervolgwerk van zijn eerder gepubliceerd boek “Het Einde Van De Standaard Taal” moet gelezen worden, bediscussieert hij de lange-termijnontwikkelingen in verscheidene Europese talen en samenlevingen. Dit omvangrijk boek is feitelijk in twee delen ingedeeld. In de eerste acht hoofdstukken gaat Van der Horst over zijn favoriet onderwerp, namelijk de evolutie van Europese talen door de eeuwen heen. Zijn betoog is niet alleen overtuigend maar ook heel duidelijk geschreven. Zijn ideeën kunnen heel gemakkelijk samengevat worden. De meeste Europese talen hebben zich ontwikkeld volgens een opvallende patroon: van de synthetisch naar de analytisch. Synthetische talen zoals het Grieks of het Latijn zijn gekenmerkt door weinige voorzetsels, een complex naamvalsysteem en honderden werkwoordsvormen. Analytische talen zoals het huidig Engels of het tegenwoordig Nederlands hebben gedeeltelijk de complexe apparatuur van synthetische talen ten delen opgegeven. Een treffend voorbeeld daarvan is de Nederlandse uitdrukking “van de tijd” in plaats van “der tijd”. De bovengemelde ontwikkeling mag schematisch in drie opeenvolgende fases ingedeeld worden. In de eerste fase is de woord bij uitsteek de bouwsteen van de zinnen. Die draagt al de grammaticale tekenen die de zin interpreteerbaar maken. In de tweede fase wordt het zinsdeel met zijn wisselende samenstellingen (groepen en vrije verbindingen) van groter belang. Enfin, eisen in de deerde fase vaste verbindingen een steeds grotere plaats op. (wordt vervolgd)