Hoe het leren van het Nederlands mij heeft veranderd Nederlands was de allereerste taal die ik in mijn eentje van niks hebt geleerd. Van alles wat ik interessant vind aan talen (afgezien van al de zomaar grappige/amusant momenten en al dat soort dingen die ermee komt) wat ik daar het meeste bijzonder over vind is dat al die verschillende talen wat in de wereld bestaan bestaan naast elkaar. Ik vergelijk dit met het beeld van alternatieve dimensies. Stel je je dit even voor: qua talen zijn deze alternatieve dimensies creerd door de unieke manieren van het uiten van idees die elke taal heeft. En dus als je een nieuwe taal leert hebt je plotseling toegang tot een nieuwe wereld waartoe je eerder niet. Wat ik het meeste interessant vind aan dit feit is dat net als hoe alternatieve dimensies over elkaar staan is het hetzelfde met deze dimensies van talen; een ontelbaar aantal dimensies die vlak voor je neus zit waarbij je geen toegang hebt, waar je het niet kunt zien. Je loopt elke dag door helemaal onbewust van deze werelden. Maar eenmaal je de taal hebt geleerd verschijnt het ineens voor je eigen ogen. Zijn jullie het daar mee eens?