Sto dni języka polskiego. Dzień ósmy. Spacer w samotności. Ezio wyszedł z poczty i skierował się do domu. W ręce trzymał książkę, którą dostał od swojej przyjaciółki M. Zdecydował pójść na piechotę i skręcił na nieznane podwórko. Ezio lubił czasami spacerować w samotności. Wolał małe wąskie uliczki niż szerokie, nieduże skwery niż parki z fontannami i pomnikami. Tam zawsze jest cicho, spokojnie, prawie nie ma ludzi. Podobało mu się również patrzyć na stare murowane budynki, a potem opisywać ich w swoich listach do M., mieszkającej w północnym mieście Petersburgu. Zwykle, bywszy zmęczonym, szukał jakąś ławkę na podwórku czy w skwerze i jakiś czas czytał. Czy po prostu delektował się mocną kawą z papierosem i muzyką w słuchawkach. W ostatni dni lutego powietrze było niesamowicie świeżym i przezroczystym, drzewa - soczyście zielonymi, wiatr - ciepłym. Czego nie można było powiedzieć o Petersburgu... Tam teraz jest dużo śniegu. A w niektóre dni nawet wszystkie gałęzie drzew są pokrytymi szronem. Ezio odnajdował pustą ławkę, otworzył książkę na oślep i przeczytał: "I znów w mieście, co do krwi znajome mi jest..."